www.moederzonderkind.nl  /  www.vaderzonderkind.nl
logo
Home
Wij over onszelf
Informatie/hulp
Lotgenoten
Verhalen lotgenoten
Verhalen (2)
Verhalen (1)
Lucht je hart...
Gedichten
Contactformulier

 

 

Jouw verhaal 2

 

 


 

Saskia

 

Dossier gesloten

 

Dus....komen we net uit het ziekenhuis, waar we de afgelopen 3,5 jaar kind aan huis zijn geweest. Maar dit was de laatste keer, dit was het eindgesprek, met een negatief resultaat. Jeetje, hoe anders dan al die keren dat ik hier met hoop en vol verwachting heb gelopen, heb gezeten, afwachten, spanning, hoop, nog 1x proberen, nog 1x .... Maar nu dus niet meer.

 

Ik zal hier niet meer terugkomen en ik loop voor de laatste keer huilend weg.
Weg van mijn wens, mijn hoop, mijn dromen & verlangens. Ik loop weg van mijn leven als zwangere vrouw, als moeder, als oma. Want dat er nooit een biologisch kindje zal komen is nu duidelijk. Met veel verdriet, maar ook met deze wetenschap is ons dossier gesloten. Doodlopende weg.

Ik zal nooit voelen hoe het is een kind onder je hart te dragen
Ik zal nooit zien hoe ons kind eruit zal zien of wat voor karakter hij/zij heeft
Ik zal nooit zien hoe mijn lief als papa is
Ik zal nooit voelen hoe het is om je eigen kind vast te houden
Ik zal nooit voelen hoe het is als mijn kind pijn heeft, blij is
Ik zal nooit oma worden
 


Ik zal meeliften op andermans kinderen en hopen dat ik een plekje in hun leven mag hebben
Ik zal op zoek moeten naar een manier om mijn verdriet een plek te geven
Ik zal rouwen
Ik zal niet weglopen voor mijn verdriet
Ik zal niet weglopen voor andermans geluk met kinderen

Dossier gesloten,
Maar mijn hart staat open en loopt leeg...

 

Saskia

 

 

 


 

Cinnie 

 

 

Ook ik ben een 'moeder zonder kind'. Ik wilde altijd kinderen, ben opgegroeid met kinderen en werk met kinderen. Ik werk in de kinderopvang.. Zeven jaar geleden ben ik getrouwd met mijn man. Hij wist dat ik graag kinderen wilde: dit heb ik altijd aan hem laten zien en horen. Dit was iets wat bij mijn toekomst hoorde. Gelukkig wilde hij dat ook!

 
Nadat we getrouwd waren, kwam natuurlijk het onderwerp ter sprake. Hij zei dat ik een jaar later wel kon stoppen met de pil: eerst even genieten samen. Na dat jaar vertelde hij mij dat hij er nog niet aan toe was. Hij werd ontslagen en vond dat we het financieel niet konden doen. Dit zag ik helemaal niet zo! Maar goed, ik dacht het komt vanzelf. Maar nu, zeven jaar later, wil hij helemaal geen kinderen meer...
 
Hij vind het goed zo samen, we hebben het leuk samen en hij vindt dat kinderen daar niet persé bij horen. Hij is helemaal omgedraaid bij toen ik hem net leerde kennen. Toen hadden we onze toekomst uitgestippeld met, als het zou lukken, kinderen. Ik maak het regelmatig bespreekbaar maar hij wil NIET meer! Hij zegt tegen me dat ik er maar mee moet leren leven, maar dat kan ik niet... Ik hou wel ontzettend veel van hem en ga natuurlijk niet bij hem weg, maar wat moet ik doen?
 
Ik heb er ontzettend veel (verborgen) verdriet van. Bijna niemand weet dat dit speelt. Met mijn man kan ik er niet over praten, hij is van mening dat ik dan maar bij hem weg moet gaan, terwijl hij dat eigenlijk niet wil. Het doet zo'n vreselijke pijn om dit mee te dragen. Ik kan en wil het geen plekje geven! Ik zie dagelijks gelukkige ouders en kinderen en vele collega 's die zwanger raken en kinderen krijgen (werk in een vrouwenwereld). Ik houd me groot als er weer een collega, vriendin, buurvrouw zwanger is, maar s avonds in bed huil ik mezelf in slaap..
 
We hebben al een bedje, ik ben mijn hele leven bezig geweest dingen te bewaren voor de kleine, heb leuke kleertjes ooit gekregen, speelgoed etc. Dit ligt nu in een kast. Het doet pijn om er naar te kijken.. Het is een gevoel van onmacht...wat moet ik nu? Degene waarvan je houdt, snapt je niet en zit niet met je op één lijn. Ik kan er niet over praten. Vandaag heb ik er met mijn leidinggevende /collega over gesproken en het deed me goed het te uiten... Maar ik worstel er eigenlijk alleen mee..
 
Als ik in de straat een ooievaar zie staan, doet het me, letterlijk, pijn.. kraamvisite bij collega 's doe ik niet meer...het doet teveel pijn... Want hoe vaak krijg ik niet de vraag " wanneer jullie nu eens?" en "ik weet zeker dat jij de volgende bent..." Het doet zo'n pijn....
 
Zijn er meer vrouwen die hiermee worstelen? Waarvan de partner niet wil, maar die zelf wel een grote kinderwens hebben? Ik wil graag met ze in contact komen! (ik ben 33, misschien belangrijk om te vermelden). Ik kan en wil het (nu) geen plekje geven... denk vaak na over de toekomst. Wat als mijn man er niet meer is? Dan blijf ik, letterlijk, alleen achter... een angstig idee voor mij.
 
Liefs Cinnie
 
 
 

 

Petra (moeder zonder kind)

 

 

Hallo, mag ik me even voorstellen. OOK ik ben een moeder zonder kind en heet Petra. Ik heb je verhaal gelezen en heb op dat moment weer een hevige huilbui gehad. Ik weet wat het is om door al die molens te gaan en dan nog de behandelingen te moeten meemaken. Het is zeer zeker niks.

 

Toen ik begon met mijn toenmalige vriend wist je niet wat er allemaal te wachten stond. Maar op dat moment denk je och dat gaat wel snel allemaal lukken. Ja jammer dan. Dus niet. Toen ik voor de zoveelste keer kunstmatige insiminatie kreeg kwam mijn schoonzusje en vertelde dat ze zwanger is. Nou leuk zei ik dan. Terwijl je normaal echt wel blij voor iemand bent. Ik was dus heftig jaloers, dat zij wel zwanger was en ik niet. Dus verder met de behandelingen. Na 7 stuks doorverwezen naar maastricht. Kom je in aanmerking voor ivf. Tja en daar ga je dan.

 

1e poging helaas. Vriendin van mij was op dat moment ook bezig met ivf en dan heb je op dat moment echt iemand die weet wat je allemaal meemaakt. Doet het pijn? Vroeg ze nog. Weet dat ik haar toen zei dat het eraan ligt of je een hoge of lage pijngrens hebt, een lage zei ze nog. Och zei ik toen valt reuze mee hoor. Je word half verdoofd. Kreeg dus daarna telefoon dat ik een k#twijf was, wat ze niet zo bedoelde. Ik kon haar toch niet zeggen dat het echt pijn doet als ze de eitjes weghalen. Dat begreep ze dan ook. Hebben er zelfs nog om gelachen.  

 

Dus verder met de 2e poging. Op dat moment kreeg ik telefoon van mijn zusje met het verhaal dat ze zwanger is, (slik). Nou vond ik het voor haar ook mooi maar je hebt dan alweer zoiets  van waarom zij dan wel. Je moet het toch accepteren. Je legt je erbij neer, je moet wel. In die zelfde week zit mijn broertje met vriendin bij me aan tafel en beginnen doodleuk te vertellen dat ze zwanger is maar dat ze er niks mee kan. We laten het weghalen. Op dat moment heb je het gevoel van machteloos, kwaad en weet niet wat allemaal. Ik begin als een klein kind te huilen en vraag hun waar ze mee bezig zijn. En omdat je net nog bezig bent met de behandeling heb je zoiets van bah, hun krijgen een kind en laten het weghalen. Geef het mij dan verdomme, jullie weten dat wij heel graag kinderen willen. Maar nee hoor, ff naar de kliniek en weg is het alsof het niks is. Zo makkelijk.

 

Ondertussen mijn vriendin ook weer bezig met haar 2e poging waarbij ze heel heftige pijn heeft ondergaan. Ik kan het niet meer zei ze. Ik ga ergens anders proberen. Duitsland was haar keuze. Ze was verplicht om te trouwen want anders deden ze het niet. Dus bruiloft. En daarna dan weer starten daar. Ik had mijn 2e poging al lang weer achter de rug, alweer helaas niks. Mijn schoon zus had al een kind, waar ik wel gek mee was. Maar je bent en blijft jaloers. Ondertussen zwangerschap van zusje volgen, je vriendin steunen en ga zo maar door.

 

Poging3. Helaas alweer niks. Je moed en hoop zakt en zakt maar dieper in je schoenen.  Je word er depressief van. En dan blijft het maar malen in je hoofd, WAAROM lukt het niet. 1 keer meegeweest voor echo van mijn zus. En ik kan het je vertellen wat doet dat pijn op het moment als je hartje hoort. Flinke huilbuien ALWEER. Je word er gek van. Helaas toen ze 7 mnd zwanger was kreeg ze een bloeding, en de dokters wisten niet waar het bloed vandaan kwam. Blijft u maar even liggen mevrouw dan gaat het misschien over. Helaas niet. Ze werd met spoed naar de operatie kamer gebracht waar het kindje zo snel mogelijk gehaald moest worden. Het was te laat, ze was al gestorven. Het bloed kwam dus van haar dochtertje. Op dat moment vergeet je je eigen problemen, omdat er te veel verdriet is. Maar je gaat wel verder denken, zoiets van stel je voor jij krijgt de schuld omdat je jaloers bent. Wat dan? Ik en iedereen vond het zo erg wat er gebeurd was. Ook dat moet je weer gaan verwerken. Maar hoe? Ik heb daar nu nog steeds problemen mee.

 

Er gebeurde vanalles met mij, met ons. We zijn uit elkaar gegroeid, mijn vriend en ik dan. Broer en zus waren we opeens. Is geen normale relatie tussen man en vrouw. Heb toen de beslissing genomen na 15 jaar relatie om er een punt achter te zetten. Hoe erg ik het ook vond. Ondertussen was mijn vriendin bezig in Duitsland wat ze zelf bekostigen moest. 1e poging helaas niks. 2e poging was ze zwanger (slik,slik). En zelfs nog van een tweeling. Een jongetje en meisje. Nou wat een gelukkig mens was ze toen, maar ook weer heel erg medelevend met mij. Lief van haar, maar toch was ik stinkend jaloers, en des te depressiever werd ik. Daar zat ik dan helemaal alleen, zonder kind,zonder man. Pfff wat heb ik mij ellendig gevoeld. En nog steeds.

 

Heb in die tussentijd een nieuwe vriend leren kennen, en vertelde hem dat ik echt een hele grote kinderwens had. Hij ook. Dus we besloten dan ook om nog eens de dokter op te zoeken om te kijken of het mogelijk was.  Ik alweer onderzoeken en noem maar op. Hij ff potje inleveren. En dan weer afwachten op het goede of slechte nieuws. Ik zat op dat moment even in de wolken met de gedachten, zou het dan nu lukken? Zou ik dan nu eindelijk moeder worden? De uitslag was een beetje deprimerend. U zit in de beginfase van uw overgang mevrouw. En meneer heeft niet zo'n beste zaadproductie. Ik dacht dat ik door de grond zakte. Kan toch niet, zo vroeg al in de overgang? Was net 38. Nou zeiden ze dan wel dat het normaal was dat hoe ouder hoe minder kansen. Dacht ja hoor ik alweer. Maar we proberen het toch zeiden de dokters.

 

Mijn geluk kon op dat moment niet op. Ik was op en top zo blij, hoop was er weer. Dus naar het ziekenhuis in nijmegen. Hele traject weer begonnen. Spuiten en noem maar op. Het moment was aangebroken van de punctie. Helaas hadden ze maar 3 eitjes. Tja beter iets dan niets denk je dan. U kunt via internet meekijken als u wilt, vertellen ze dan. Hee leuk. Als je ziet hoe je eitje gaat uitbreiden. Dus elke dag maar meekijken dan.  Dag 1 zie je foto's van de 3 eitjes en dag 2 zag ik er nog maar 2. Dus 1 was al weg. Pffff ellende. Nou maar de hoop zetten op die andere 2. Dus na een paar dagen terug voor de terugplaatsing. Helaas was er nog maar 1 eitje over. We geven u niet veel hoop zeggen ze dan ook nog. Want dat laatste eitje was dus ook niet sterk genoeg. Maar je gaat TOCH weer met volle moed naar huis.

 

Het heeft helaas niet lang geduurd of ik had ook al mijn dagen. Je kunt je voorstellen wat ik toen gehuild heb. Ik raakte steeds depressiever en zelfs agressiever dan ik al was. Had steeds ruzie met mijn vriend dat het zelfs geweldadig was tussen ons. Mijn moeder en vrienden van mij zeiden dan ook al tegen mij: stop toch met die relatie hij is niet goed voor je. Ik had op dat moment oogkleppen en oorkleppen op. Boeide me niks als ik een hele slechte relatie had. Ik wilde alleen maar een kind. De ruzie liep steeds verder op dat zelfs spullen door het huis vlogen en dat ik op een gegeven moment zelfs zo diep gezonken was dat ik mee ging doen. Ellende. Als het uitgepraat was dacht ik hij veranderd wel weer, en ik ook.

 

We hadden in het ziekenhuis al te horen gekregen dat het er niet in zat om kinderen te krijgen. De kans was bijna 0%. Je weet het wel maar je legt je er niet bij neer. Dus verder zoeken op het internet. Dokter gevonden in Dusseldorf, die schreef ons dat iedereen recht had om zwanger te worden en dat ik dus langs moest komen. Daar ging ik dan weer. En alweer beginnen met spuiten en de hele mikmak. Ik moet zeggen dat ik dat helemaal niet erg vond, want je hebt er alles voor over om een kleintje te krijgen.

 

Eenmaal thuis met de spullen gaat de telefoon. Mams, moest me iets vertellen want mijnz us durfde niet te bellen. Ze was zwanger. Ik had echte zoiets van huh, zit ik nu in het verleden. Ik kwam opeens in een cirkel, alles opnieuw beleven. Het mag niet waar zijn dacht ik. Kan toch niet waar zijn. En jawel hoor, in diezelfde week belde mams weer met de mededeling dat mijn broertje papa werd maar dat hij het kind nu wel wilde.Ik had een heuse dejavu.  En nu dan? Komt wel goed zei mijn vriend. Ik dacht JA,JA. Zal je zien! Dus met kerst stond ik dan tegenover mijn zus en schoonzus met 2 mooie pakjes voor de ongeboren kindjes. Het was de slechste kerst die ik ooit gevierd heb. Maar ja. Je moet toch weer verder.

 

Ondertussen kreeg ik weer flinke ruzie's met mijn vriend. Wat natuurlijk niet goed is voor je lichaam. Vooral omdat ik zo gestrest was. Tijdens een cafe bezoek is dan ook het flink mis gegaan. Door HEM kreeg ik ruzie met een andere vrouw. Ik heb haar toen geslagen. Ben flink door het lint gegaan, zo ben ik niet. Ik kon niet meer stoppen met slaan. Alle agressie kwam er in 1 x uit. Ze hebben mij echt van haar af moeten trekken omdat ik door bleef slaan.  Hij was al snel naar huis gevlucht, en heeft daar toen alle spuiten gepakt en zo in de prullenbak gegooid. Met als mededeling DIT WAS JOUW KEUZE. Dat was de druppel toen voor mij. Heb mijn spulletjes gepakt en ben vertrokken.

 

Het was mijn laatste kans om nog een kans op een kind te krijgen,en die heeft HIJ mij afgepakt. Ik was zo verdrietig dat ik op weg naar mijn moeder met de gedachte in de auto zat om zelfmoord te plegen. Zover was ik al. Ik reed meer als 180 km per uur. Ik dacht zou het pijn doen? Op dat moment dacht ik aan mijn zus die thuis zat met haar kleine buikje. Ik ben meteen gestopt op de autobaan om eens flink uit te huilen. Het was goed dat ik aan haar dacht. Ik zou anders de kleine nooit zien. Door haar leef ik nog. En de zogenaamde zwangerschap van mijn broer bleek een leugen te zijn. Die meid wilde alleen maar dat hij bij haar bleef. Ik vind dit zo onbeschoft, om zoiets te gebruiken terwijl je weet dat er een naaste van je al jaren probeert om een kindje te krijgen. RESPECTLOOS.

 

Vanaf die tijd gaat het helemaal niet goed met me. Ik ben in behandeling bij de psycholoog. Maar niemand kan mij helpen. Ben ondertussen bijna 43 jaar en kan nog steeds niet accepteren dat ik voor altijd kinderloos blijf. Heb een leeg gevoel. Er heeft nooit iets gegroeid in mij. Nooit, Moeder, nooit Oma om maar te zwijgen om overgrootmoeder te worden. Je krijgt gezegd; je moet je erbij neer gaan leggen, dat je te oud bent. Maar ik kan het niet.

 

Zelfs nu heb ik het probleem om het een plekje te geven. Ik snap niet hoe andere mensen het doen. Ik heb respect voor jullie, dat jullie dat wel hebben kunnen doen. Ik hoop dat ik ook op een dag het een plaatsje kan geven. Maar zie het donker in. Ik moet nog zoveel verwerken. Ik vertrouw niemand meer. Ben jaloers en kwaad op iedereen. Het is misschien een lang verhaal geworden. Maar heb even iets van me kunnen afschrijven. Ik wil jullie daarvoor ook bedanken omdat dit de eerste keer is dat ik heb kunnen schrijven.

 

BEDANKT uit het diepst van mijn hart.

 

Petra 

 

 

 


 

Anoniem

 

 

Vol van verdriet bedacht ik vannacht dat ik steun ging zoeken, lotgenoten. En ik kom nu op jullie site terecht. Mijn verhaal wil ik graag anoniem kwijt als dat mag.

Ik ben 37 jaar, en 10 jaar samen met de liefde van mijn leven. 2 jaar geleden zijn we getrouwd. Ik had toen ik een jaar of 18 was altijd een beeld over 'later'. Ik zou trouwen en kinderen krijgen. In mijn twintiger jaren zakte dat wat weg, ik had soms een relatie, maar dacht nooit meer aan kinderen.

Toen ik 27 was, leerde ik mijn man kennen, we dachten op dat moment allebei niet aan kinderen, tot ik een jaar of 32 werd, en mijn biologische klok ging tikken. Er groeide langzaam een verlangen, wat steeds groter werd. Ik sprak er met mijn man over, maar die wilde het niet; 'Ons leven is goed zo toch?' Gehuild heb ik, zelfs overwogen om bij hem weg te gaan, maar mijn liefde voor hem was groot en ik bleef.

Toch stopte ik toen ik 35 was met de pil, vanwege 2 redenen. Ik slikte het al te lang, was bang voor de gevaren, maar ik stopte ook omdat ik er niet meer achter stond, het gebruiken van anti conceptie. Een condoom gebruikten we wel, dat wilde mijn man perse.

Toen we trouwden, 2 jaar geleden, vertelde hij me dat hij na veel nadenken wel openstond voor een kind. Blij was ik, dolblij! En ik verwachtte dus ook iedere maand dat ik zwanger zou zijn... Tot ik mijn cyclus bij ging houden, en die wel erg lang bleek. 50,60 soms zelfs 70 dagen. Ik kreeg buikpijn, en ging naar de huisarts. Die kon niets vinden, maar vanwege de kinderwens stuurde hij ons door.

Onderzoek na onderzoek onderging ik, maar ik bleek gezond, ze konden alleen mijn cyclus niet verklaren, en vertelden me dat ik waarschijnlijk niet vaak een eisprong had. Toen onderging mijn man onderzoeken, en daar bleek uit dat zijn sperma van erg slechte kwaliteit was. Zo slecht dat er geen zwangerschap, zelfs geen IVF mogelijk was. Die twee redenen, van beide kanten problemen, maakt dat wij ongewenst kinderloos zijn. Mijn man vindt het niet leuk, maar die voelt niet het verdriet, de paniek en boosheid die ik wel voel.

Het verdriet komt bij vlagen. Soms gaat het wel, en soms hoor ik dat iemand zwanger is, en dan schiet ik meteen de put in. Sommigen gun ik het niet, bijvoorbeeld vrouwen die al 2 kinderen hebben, scheiden van hun man, en vervolgens met een andere man direct weer zwanger zijn. Heel veel anderen gun ik het wel, en probeer blij voor ze te zijn, maar achter mijn lach schuilt een groot verdriet.

Ik heb het gevoel dat anderen verder gaan met hun leven, behalve ik. Als mijn man overlijdt, dan ben ik alleen. Ieder heeft zijn gezin, ik niet. Ik ben boos op God, en snap niet waarom ik dit wonder niet mag ervaren. Wij hebben een kindje veel te bieden, maar blijkbaar mag dit niet.

Als ik mijn verhaal deel, komen veel mensen met oplossingen; een pleegkind, of adoptie. Maar voor adoptie zijn we te oud, een pleegkind wil ik niet. Ik wil zwanger worden van mijn man. Mijn eigen kind voelen, dragen, baren en vasthouden, koesteren.

 

 

 


 

Suus

 

 

Ik ben Suus 39 jaar,  en getrouwd met Benny 40 jaar, dit jaar al 12 jaar getrouwd en dus ook al twaalf jaar aan het wachtten op ons kindje!!

 

Ik was 11 jaar toen ik een broertje kreeg en ik tegen de kraamverzorgster vertelde dat ik ook kindjes wilde als ik 24 jaar zou zijn, maar dat kun je dus echt niet willen, dat krijg je als je geluk hebt!!

 

Ik ben wel kraamverzorgster geworden, maar werk inmiddels in de kinderopvang, even heb ik ook hier een moeilijke periode gehad, maar voor mij is dit toch echt een verwerking, en heb ik toch kindjes om me heen, al heb ik wel eens een slechte dag hoor!!!

 

Een half jaar voor wij trouwde stopte ik met de pil en hadden we samen de hoop dat ik pril zwanger zou gaan trouwen maar helaas, in de zomer van 2001 gaan we dan toch maar naar de huisarts en die geeft een temperatuurlijst aan ons mee, zo ga dit maar eens proberen, maar helaas een zwangerschap kwam er niet.

 

Dan toch verder, even wilde Benny dit echt niet, en hebben we een discussie over en weer, maar hij ziet mijn verdriet en wil er zelf ook voor gaan, dus op naar het ziekenhuis. Na heel veel onderzoeken,bij mij eileiders schoonmaken, Benny onderzoeken en ga zo maar door, er komt niks uit ik kan gewoon zwanger worden.

 

Dus dan door met IUI, maar na 8 pogingen helaas, dan toch door met IVF, bij de eerste poging blijken de embryo's minimaal, maar toch komt er een terugplaatsing, maar helaas, bij poging twee en drie zijn de embryo's super maar helaas, bij de derde poging is er wel een positieve zwangerschapstest maar gaat het twee dagen later al mis.......wat een ellende!!!

 

Wat nu.........overal mee stoppen.....nee we gaan verder. We gaan naar Gent, naar Leuven, maar nergens ontdekken ze iets wat de zwangerschap tegen zou kunnen houden, dus dan stopt het echt!!! Of toch niet........In april 2006 ben ik ineens spontaan zwanger nou ja zes weken en dan gaat het mis!!!

 

Wat nu, ik ga van de ene kwakzalver naar de andere en iedereen heeft een andere tip, en iedereen weet een beter verhaal......verschrikkelijk al die mensen die het dan toch beter weten en die telkens herhalen het zit tussen je oren, bah ik kots ervan.

 

In 2007 ben ik toen maar gaan lijnen, want door al de hormonen was ik wel wat kilo's rijker, en ja hoor ik val al snel 18 kilo af, zo mooi dan gaan we knallen en genieten van het leven, maar helaas dit duurt maar even. De wens blijft aanwezig en na een avond stappen word ik de volgende ochtend wakker met een hele grote kater .... ik ben nog geen moeder en doe of ik de clown ben met een grote pot bier, waar ben ik nu mee bezig???

 

En dan krijg ik in 2010 ineens heel veel klachten van acne in de ernstige vorm, en moet ik aan een antibiotica en dus ook aan de pil, ga ik nu definitief stoppen met mijn allergrootste wens? Nee, een jaar later besluit ik toch om weer te stoppen met de pil, en besluit ik om door te gaan tot ik 40 jaar ben, en dat komt nu echt dichtbij!!! Ik begin nu ook pas na te denken wat ik eigenlijk wil in een leven zonder kinderen, en dat weet ik dus echt niet, komen wij hier samen dan toch ook weer uit??

 

In mijn omgeving zie ik al de vrienden als gezin, en ik zie de kinderen samen spelen, ze gaan samen uitstapjes maken, en willen ons wel vragen maar doen het niet, dat is zo moeilijk. Ik heb vaak verdriet over al die dingen en weet niet hoe ik ze het duidelijk kan maken, het lijkt soms of wij alleen op de wereld zijn!! Gelukkig heb ik wel vijf neefjes die ons overal in betrekken en regelmatig komen logeren, en ik houd veel van deze jongens en Benny ook, maar toch het is niet van je zelf!!

 

Adoptie en pleegzorg hebben wij wel overwogen, maar samen hebben we besloten om dat toch niet te doen, vooral Benny staat daar echt niet achter!! Het is inmiddels een warrig verhaal geworden maar ik ben wel weer een stukje kwijt van al  de ellende, en ben blij om te lezen dat wij niet de enige zijn, hopelijk komen wij jullie op een lotgenoten dag eens tegen.

 

Groetjes, ik ga nu mijn tranen eens drogen...

 

Suus

 

 

 


 

An

 

 

Ik ben 33,bijna 34 jaar, en nu 3 jaar bezig om op de normale manier kinderen te krijgen. Mijn moeder was 34 toen ze in de vervroegde overgang kwam, niemand nam haar serieus, huisarts lachtte haar uit, dat kan niet, u bent veel te jong. Achteraf bleek dat ze wel in de overgang zat, niet wetende dat dit erfelijk kon zijn.
 
Mijn huisarts heeft dit al jaren geleden van mij te horen gekregen, dat mijn familiegeschiedenis er zo uitzag, en nooit werd er verder onderzoek naar gedaan (ook ik heb dit nooit aangekaart, aannemende dat ik gewoon kinderen zou kunnen krijgen).

 

Nu 3 jaar later nog geen kindje op komst, en het laatste jaar ben ik veel moe, snel geirriteerd, voel me steeds warm en dan weer koud, dus toch maar naar de huisarts, een vervanger dit keer, aangezien mijn eigen huisarts afwezig was.

 

Ik heb daar mijn hele verhaal gedaan, 3 jaar bezig, onregelmatige menstruatie, moe, warmkoud gevoel. Hij nam de bloeddruk op, was iets te hoog, dus hij verwees me door om te gaan bloedprikken, hij had mijn verhaal aangehoord en hij zegt: 3 jaar bezig zonder medische hulp? je had allang naar een gyneacoloog gemoeten, je moet dit aan je eigen huisarts vertellen! Ik zeg dat weet hij al jaren, maar er gebeurt niks.
 
Dus gisteren naar de prikpost geweest, ook werd het bloed gecontroleerd op de overgang. Vanmiddag gebeld naar de assistente van de huisarts, uitslag was binnen!! Ja u zit in de vervroegde overgang, ehm oke, en hoe zit het met mijn kinderwens? die zult u zeer waarschijnlijk niet krijgen!! In shock! 
Oke ......

opgehangen..................

 

Daar zit je dan, alleen, ontredderd, nuchter nog, boos, verdrietig, wat? hoe? en verder? Vriendin gebeld, goeie vriend gebeld, beide gekomen, praten, huilen. Daarna met lood in mijn schoenen aan mijn partner verteld, bang dat hij me zou verlaten omdat hij ook graag kinderen wil, gelukkig reageerde hij vrij goed.

 

Ik zit nu nog in een waas, ik kan het nog niet bevatten, hoe ga je hiermee om? kan je met zoiets leven? wordt je er niet constant aan herrinnerd? ben ik een mislukkeling? ik heb gefaald..... in mijn ogen. Ongewild kinderloos noemen ze dat, het zijn maar 2 woorden, maar wat betekenen ze ontzettend veel, en wat laten ze diepe sporen na, in alles wat je doet zie je nu opeens babys, zwangervrouwen, net alsof ze het weten, en je ermee willen confronteren.
Hoe moet ik hiermee verder?????
 

Lieve groetjes,

 

An

 

 

 


 

Sietske

 

 

Ik lees al vanaf het eerste moment mee met deze fijne site, voor mensen die een vergelijkbaar verlies en pijn hebben. Het is zo herkenbaar wat ik lees.

De pijn is groot, niet altijd even groot, maar altijd wel aanwezig.

 

Veel mensen die wel kinderen hebben gekregen die willen je wel begrijpen maar het blijft moeilijk en steeds wordt je weer geconfronteerd met je pijn, vooral op de momenten dat je het niet verwacht. Ze kunnen ongewild ook zo de plank mis slaan met bepaalde opmerkingen.

 

Ons verhaal begint 6 jaar geleden, we leerde elkaar helaas laat kennen, 36 en 37 jaar. Vanaf dag één voelt het zo goed en durven we ook snel grote beslissingen te nemen en een kindje is meer dan welkom bij ons.

 

Vanaf mijn jongste jaren weet ik eigenlijk 1 ding “zeker” in het leven, ik word in de toekomst  moeder en het liefst van meer kindertjes. Ik werk mijn hele leven voor en met kinderen en denk straks samen voor die van ons te mogen zorgen. Naïef, dom zeg het maar, ik heb er nooit serieus bij stil gestaan dat we zonder een kindje samen oud zouden worden.

 

We zijn voor de vruchtbaarheidgeneeskunde behoorlijk op leeftijd dus binnen 6 maanden zitten we bij de gynaecoloog en begint het traject. Het voelt als een achtbaan waar je niet zelf meer uitstapt. We leefde jaren met één groot en dierbaar doel maar wel eindigde zoals jullie allemaal met hele lege handen.

 

Het was zo onwerkelijk, we waren zo kapot en zo in en in leeg. Ik bleef en in denk nog steeds bleef maar hopen op een heel groot wonder. Behalve onze leeftijd is er nooit is er iets gevonden, dus we hadden op de natuurlijke weg kans werd er gezegd.

 

Na een week was ik gewoon weer aan het werk, de hele dag met kindertjes. Vooral door rennen en overleven. De pijn bleef en is er nog steeds maar het is wel hanteerbaarder. Het is fijn te lezen hoe andere mensen hier mee omgaan. Het blijft moeilijk om met de vragen om te moeten gaan en de meningen van andere mensen kunnen ook zo’n pijn doen.

 

Ik heb uren van me af kunnen praten en kilometers papier vol geschreven om het allemaal in mijn hoofd een beetje op orde te krijgen. Gelukkig zijn we samen en helpen we elkaar door dik en dun.

 

Na een tijd gaven we ons plan over pleegzorg de ruimte. Voor dat we wisten of we wel of geen kindje van ons zelf konden krijgen besloten we dat een pleegkindje bij ons welkom was. Het is voor elk kind leuk om samen op de groeien, wij hadden ruimte in ons hart en huis voor een klein mensje van iemand die de zorg niet aan kon. Dit is de reden dat ik lang twijfelde om hier te schrijven, wij zorgen nu sinds een half jaar voor een kereltje.

 

Ik ben dus nog steeds een moeder zonder eigen kindje, maar we zorgen wel voor een lief mannetje. Het is heerlijk voor dit kindje te zorgen en we doen het met heel veel plezier. De pijn is er nog, anders, maar het gemis blijft.

 

Sietske

 

 

 


 

Moeder zonder kind

 

 

Op veertien jarige leeftijd wist ik al dat ik jong moeder wilde worden. Ik had mijn eerste ‘vaste’ verkering en wist zeker dat ik met hem op mijn achttiende een kindje zou krijgen.

 

Daarna kreeg ik een relatie met een jongen die zes jaar ouder was. Hij had ook een kinderwens en vond het een goed idee om met mij een kindje te krijgen. Direct op mijn 18e  verjaardag heb ik de pil laten staan. Een paar maand later konden we een kinderwagen met toebehoren heel goedkoop krijgen. We waren echt overtuigd dat het ons zou lukken, dus alles gekocht. 

 

Met hem heb ik het een jaar geprobeerd. Mijn menstruatie kwam niet echt op gang en ik kreeg haargroei op plekken waar ik het niet wou. Ook kwam ik erg aan in gewicht. Ik ben naar de huisarts gegaan voor mijn haargroei en mijn uitblijvende menstruatie, het eerste ziekenhuis bezoek aan het UMCG volgde. Daar kreeg ik te horen dat ik PCOS (Polycysteus-ovariumsyndroom) had in een bijzonder zware vorm. Als ik zwanger wou worden moest ik wel eerst 20 kilo afvallen.

 

De jaren daarop heb ik een aantal relaties gehad. Ik heb geen pil geslikt en had ergens in mijn achterhoofd de hoop dat het wel zal lukken om zwanger te worden. Ondertussen was ik rond de 120 kilo. In het ziekenhuis kreeg ik dan ook te horen dat ik ondertussen 40 kilo moest afvallen voordat ze met mij het proces in wilden. De PCOS zou namelijk verminderen als ik in korte tijd meer dan 10% van mijn overgewicht zou verliezen.

 

Een tijd van diëten en teleurstelling brak aan!! In die tijd heb ik besloten om officieel pleegouder te worden. Al snel kregen wij een meisje van twee jaar. Na een korte periode heeft zij ons en mijn familie geadopteerd. De pleegzorg besliste dat het meisje na een jaar terug kon naar haar moeder. Dit, en de scheiding met mijn man, heeft ervoor gezorgd dat ik erg depressief werd. Mijn hoop op het moederschap was ver weg.

 

Aan het einde van 2007 ontmoette ik via internet een leuke man. Ook hij had een grote kinderwens en we zijn gelijk in 2008 naar het ziekenhuis gegaan om de procedure weer op te starten. In april 2008 heb ik een LEO gehad. Hierbij branden ze de overtollige follikels weg en spuiten ze de eierstokken schoon.

Deze ingreep heeft totaal geen invloed gehad op mijn cyclus. Ondertussen was ik 152 kilo. Ik heb me aangemeld bij het MCL in Leeuwarden voor een gastric bypass. Deze heb ik september 2009 ondergaan.

 

In maart 2010 zijn we begonnen met HSG behandeling. Het resulteerde in een cyclus. De eerste normale cyclus die ik ooit had gehad. Na de tweede behandeling bleek ik zwanger te zijn. Helaas was deze buitenbaarmoederlijk. Mijn lichaam heeft het zelf afgestoten. De behandelende arts was erg positief en moedigde ons aan om door te gaan.

 

We hebben beide een grote kinderwens en ons geluk was groot toen wij in augustus twee pleegzusjes in ons huis mochten opnemen. Binnen een week noemden ze ons papa en mama; wonderlijk genoeg werd daardoor mijn wens voor een eigen kindje nog groter.

 

In mei 2011 hadden we 12 HSG behandelingen gehad. We zijn doorgegaan voor de IUI. De hormonen zorgden voor enorme bijwerkingen.  Ik had last van overstimulatie, kneuzingen van de eisprong en emotionele uitbarstingen.

 

Na de vierde IUI bleef mijn menstruatie uit: de hoop was groot. Helaas bleven de testen negatief. Op woensdag belde ik met het ziekenhuis. De assistente vertelde mij dat ik mijn menstruatie moest afwachten en daarna ‘vrolijk’ door moest gaan. Toen knapte er iets in mij. Van het ene op het andere moment besloot ik om te stoppen. Ik wilde niet meer, de rek was eruit. Gelukkig vindt mijn vriend het een wijze beslissing. Hij heeft een grote kinderwens, maar die is voor hem al aardig vervuld door onze (pleeg)meiden.

 

Een spontane zwangerschap zit er niet meer in. Nu begint de verwerking van het verlies. De pijn is groot en het verdriet nog hele dagen aanwezig. Mijn langste, diepste en grootste wens zal nooit in vervulling gaan: ‘het dragen van mijn eigen kindje’.

 

 

 


 

Anoniem

 

 

Moeder zonder kind .. precies wat ik mezelf ook vaak noem, al is het meestal in gedachten ..

 

Tot drie, of eigenlijk 6, keer toe heb ik eraan mogen proeven hoe het is om moeder te zijn .. Drie keer ben ik zwanger geweest, drie keer ben ik tijdens de zwangerschap mijn kindje verloren. Ik zeg expres niet "heb ik een miskraam gehad", want dan krijg je vaak de standaardvraag "hoe lang was je zwanger"? Terwijl dat er zo ontzettend nièt toe doet. Vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, ben je ook moeder, voel je je moeder, ga je dromen, fantaseren, plannen.

 

Mijn eerste zwangerschap was ik 37, bij mijn tweede zwangerschap was ik 41, en bij mijn derde zwangerschap was ik "zelfs" 44. Mijn derde kindje ben ik begin vorig jaar verloren, en dat was ook, al doet het me nog steeds zò'n enorme pijn, mijn laatste zwangerschap. Ik kan het verlies van nòg een kindje niet aan.

Mijn laatste zwangerschap wàs al zo onverwacht, 3 jaar na de vorige zwangerschap.

 

Tot drie keer toe de pijn van het met een enòrme klap van je roze wolke afdònderen .. Tot drie keer toe naar de gynaecoloog voor een echo, en dan te horen krijgen dat het hartje van je kind niet meer klopt .. Tot drie keer toe afwachten totdat je kindje uit je komt, het een paar weken lang nog mogen koesteren, ook al leeft het niet meer, het is nog wel bij je .. Tot drie keer toe al die lùllige opmerkingen .. "Er was vast iets niet goed met dat kindje" .. "Hoe lang was je zwanger ?" ..

 

Mijn huidige man en ik hebben elkaar leren kennen toen ik 40 was, en hij durfde het avontuur van een zwangerschap met mij nog wel aan. We waren het er al heel snel over eens dat we dat niet ten koste van alles wilden, dat we niet de "medische molen" in wilden. En ook waren we het er eigenlijk direct over eens dat we, of een eigen kind ons nu wel of niet gegeven was, sowieso ook de zorg voor pleegkind op ons wilden nemen, sowieso op die manier iets voor een kind wilden betekenen.

 

Drie jaar geleden hebben we de procedure om fulltime pleegouder te worden, doorlopen. En aan het einde van die rit werden we afgewezen, met de mededeling "we vinden jullie wel geschikt, maar nu nog niet, kom over 2 à 3 jaar maar weer terug". Het voelde alsof we wéér een kind verloren. Maar ook een kind waar we, ook al was het nog niet "tastbaar", al van hielden.

 

Begin vorig jaar zijn we, via een omweg eigenlijk, part-time pleegouders geworden van een heerlijk knulletje van nu 5 jaar. Zijn moeder woont bij ons in het dorp, heeft een verstandelijke beperking, en het jochie woont inmiddels bij zijn (ook verstandelijk beperkte) vader en stiefmoeder.

 

Vorig jaar hebben we ons bij de organisatie waar zijn moeder onder valt, aangemeld als fulltime pleegouders voor een kind met een beperking. En ook dáár werden we afgewezen .. en waarom ? Omdat we teveel contacten binnen die organisatie hebben, en ze daarom bang waren dat informatie over een kind dat bij ons zou wonen, bij de ouders terecht zou kunnen komen .. Wéér een klap in ons gezicht, wéér een afwijzing, wéér een (kans op een) kind kwijt .. En dan wel te horen krijgen "we zijn ervan overtuigd dat een kind bij jullie een goed en veilig plekje zou hebben" .. Wat mòèt je daarmee ?

 

Ik hoef echt niet persé een eigen kind, wil gewoon graag iets voor een kind kunnen betekenen, maar mijn man en ik lijken al die instanties daarvan maar niet te kunnen overtuigen. Al die liefde, die enòrme hoeveelheid liefde die ik in me heb, en ik kàn het maar niet kwijt ..

 

En nu dreigen we ook nog onze pleegzoon "kwijt te raken". En waarom? Omdat we geen eigen kind hebben .. omdat ze bang zijn dat wij dat jochie van zijn ouders "af willen pakken", omdat ze bang zijn dat wij het niet "aan zullen kunnen" om om te gaan met de frustraties die inherent zijn aan, zeker part-time, pleegouder zijn. Terwijl we al een jaar lang bewijzen dat aan te kunnen ..

 

Over twee weken krijgen we de uitslag te horen van het "netwerk-onderzoek", wat al een half jaar lang geduurd heeft. Een half jaar lang enorme onzekerheid, mogen we wat voor dat jochie blijven betekenen ? Mogen we dat jochie zoveel mogelijk positiefs mee blijven geven, zoveel mogelijk blijven stimuleren, gewoon lekker buiten laten spelen, rust-reinheid-en-regelmaat geven, vriendjes die komen spelen ? Allemaal dingen die hij bij zijn vader en stiefmoeder niet heeft.

 

De gedachte dat jochie "kwijt te raken" (ik ben me er terdege van bewust dat we hem niet "hebben" en ook nooit zullen "hebben": zijn vader is en blijft zijn vader, en zijn moeder is en blijft zijn moeder), voelt als de genadeklap.

 

Ik ben zò bàng om wéér een kind kwijt te raken, om dan helemaal niet meer te durven, om niet nog een keer mijn nek uit te durven steken om toch te proberen om op een andere manier pleegouder te mogen worden. En ik ben zò bàng dat ik het dan ècht op zal geven, dat het een verdriet zal zijn waar ik domweg niet meer overheen kan komen, omdat ik het al zo váák heb

moeten overwinnen ..

 

Liefs,

 

 

 


 

Annoesjka

 

 

Al ruim 6 jaar willen wij een kindje,mijn man vond dit,een moeilijke keuze aangezien hij een lastige jeugd heeft gehad! Maar eindelijk wilde hij samen met mij een kindje, maanden bijna een jaar gewoon proberen, er kwamen wat obstakels waardoor ik een periode het advies kreeg om ff niet zwanger te worden!

 

Maar na een poos kreeg ik weer groen licht,en gingen we weer proberen zwanger te worden.....op een gegeven moment ben ik vruchtbaarheidstesten gaan gebruiken,maar ook hiermee geen resultaat, terwijl deze aangaven dat ik vruchtbaar was op dat moment!

 

Toen naar het ziekenhuis....advies van de dokter ga eerst 10 kilo afvallen en kom daarna terug.....3 maanden later 11 kilo lichter...trots terug naar het ziekenhuis, yes nu kan het beginnen de behandeling......tot de dokter zei: "knap dat je bent afgevallen maar het probleem ligt bij je man!"

 

Uit het zaadonderzoek is gebleken, dat er geen zaadcellen in zitten (geen traagzaad, geen weinig zaadjes,maar helemaal nix). Door naar de uroloog, onderzoekje of 3 verder (incl nieuw zaadonderzoek, dna onderzoek, bloed, echo's)

 

Uitbehandeld in ons regio ziekenhuis, verder naar Nijmegen, Radbout..... Mijn man heeft daar een tese behandeling ondergaan, om te kijken of ze op de plaats zelf wel zaadcellen konden vinden! Maar ook hier is niets gevonden, wel is nu gebleken dat mijn man het klinefeltersyndroom heeft en een kenmerk van deze aandoening is onvruchtbaarheid! Uitbehandeld in nijmegen...........

 

Wij kunnen samen geen kinderen krijgen!!!!!!!!!!!!! deze uitslag hebben we 4 oktober 2011 gekregen! Sindsdien,zijn we in de war,verdrietig,en over mezelf gesproken voel ik mijn ziels alleen en onbegrepen! In mijn hoofd zit vaak de zelfde vraag: wat nu!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

We hebben nu nog drie opties:

 1) adoptie (willen we niet)

 2) zaaddoner zoeken (weten we niet of we dat willen, en of we dat gevoelsmatig aankunnen)

 3) samen verder gaan...................................

 

Ik weet het niet! Ik las op deze site verschillende verhalen over ivf / icci ......... dat is bij ons allemaal niet aan de orde geweest! Hoor ik dan wel thuis op jullie site (ik hoop van wel).

 

Met vriendelijke groet,  Annoesjka

 

 

 


 

Daniële en René

 

 

Wij waren al jong samen en genoten van het leven met volle teugen maar toen we net getrouwd waren (als eerste van alle vrienden) begon de kinderwens! Ik was net 30 en na 1 jaar geen resultaat zei de dokter dat we best nog wel één jaar konden proberen minimaal?

 

Toen dat ook niet lukte liet hij René eerst onderzoeken want dat was makkelijker dan mij screenen! Dus na 2 jaar proberen eindelijk doorverwezen! Na onderzoek kwamen ze er achter dat René beginnende vorm van balkanker had! Dat was een klap in onze gezicht! Er werd toen gelijk gezegd dat het heel moeilijk voor ons zou worden of er nog goed zaad zou worden weggehaald! Ik had gelijk het gevoel dat het dus niet meer mogelijk was voor ons.

 

Na de operatie van de amputatie van de bal hadden ze toch nog wat zaad kunnen weg halen voor een ICSI behandeling. En dan ga je de Emo-trein in! Ik was zo van slag van het hele kanker verhaal en kwam mijn vader met een zware hartaanval er ook tussen door dat ik even rust nodig had om me op te laden voor het ICSI proces.

 

En toen alle hormonen en behandelingen voor mij in het ziekenhuis en na 3 ISCI en 2 terugplaatsingen zonder resultaat waren, waren wij er klaar mee! Dit alles heeft vanaf de wens nu 7 jaar gekost.

 

Wij zeiden altijd tegen elkaar als het komt, komt het! Zo niet, ook goed! Maar je weet het pas echt als je voor die gesloten deur staat welke grenzen je gaat overschrijden. Het leven wat wij samen hebben is echt super fijn met veel uitgaan en reizen maar dat neemt niet het verdriet weg. Alle goed bedoelde adviezen van iedereen en alle zwangerschappen om je heen helpen ook niet echt. Iedereen herkent dit natuurlijk ook ! En het lijkt of iedereen verder gaat met zijn of haar gezin en wij stil staan jaren lang.

 

Maar dan..... een nieuw leven opzetten zonder kind en dat terwijl je voor je gevoel gevangen zit in een maatschappij alleen gericht op gezinnen!!  Althans dat lijkt zo! Wij hadden besloten om uit onze omgeving weg te gaan dus niet meer in een dorp, eensgezinswoning en dichtbij de ouders. Eigenlijk alles in het teken van een gezin! Ik wilde niet meer dat zielige stel zijn die geen kinderen kunnen krijgen want dat zijn we absoluut niet! Wij genieten te veel van het leven om er niet wat van te maken maar het blijft een rugzak die bij ons hoort.

 

We wonen nu net in Haarlem en hebben een appartement gekocht midden in het centrum! Letterlijk in het leven! En willen alles doen wat wel kan zonder kinderen! Maar ondanks alles voelen wij ons toch eenzaam soms en mijn man verwerkt het ook heel anders dan ik. Hij voelt zich soms schuldig naar mij en onze ouders en ik kan dat gevoel niet bij hem wegnemen.

 

Maar... ik ben zo dankbaar dat ik hem nog heb en mijn vader ook (ook een medisch wonder) dat ik dit gemis er voor over heb voor zijn leven! Als wij de wens niet hadden gehad, dan had hij het niet overleefd denk ik. Ik ben inmiddels 38 en mijn man 41 en proberen het los te laten en dat gaat met up en downs. Wij gaan nu de toekomst in zonder gezin maar willen er wel alles uithalen waar wij van genieten en hopelijk krijgt dit een plek en zal het ons verdriet laten afnemen!

 

Het voelt als een nieuwe start en kunnen hopelijk een ander doel in ons leven vinden. Ik ben er persoonlijk heel open over naar mensen toe want ze vragen het ook zo direct aan je of je kinderen hebt! Ik ben van mening dat dit ook bij het leven hoort en het is niet maakbaar allemaal al doet de maatschappij dat wel denken. Soms schrikken ze ervan en gaan gelijk in de verdediging dat het niet zalig makend is of ze komen met oplossingen! Echt een dood doener! 

 

Maar de open discussie maakt het taboe wat er bestaat bekender en hopelijk ook eens wat meer begrip. Soms doet een situatie of opmerking me helemaal niks en soms snijd er onverwachts een mes door je hart! Dat is nooit te voorspellen maar ik denk daarna altijd, dat mensen zich nooit (maar dan ook nooit) in jouw situatie kunnen verplaatsen tenzij je het zelf mee maakt!

 

Ik hoop dat mensen iets hebben aan ons verhaal en weet dat je niet alleen bent.

 

Daniëlle

 

 

 


 

Miranda

 

 

Na het lezen van jouw verhaal had ik zoveel herkenning dat ik dacht ga mijn verhaal ook opschrijven.

 

Op een dag besloten wij ook voor kinderen te gaan en stopte we met de pil, binnen 2 maanden was ik zwanger. Helaas deze eindigde bij 6 weken zwanger zijn in een miskraam. Ach je denkt dan nog van dat gebeurt bij zoveel vrouwen komt wel goed. Je bent nog jong was net 23 lentes jong.

 

Na 5 maanden was ik weer zwanger maar het voelde niet goed, bij de test kwamen er 2 streepjes ipv 1. Naar de huisarts, daar test negatief maar bloed positief, door gestuurd ziekenhuis weer bloedafname. Dan wordt er achteraf in het ziekenhuis een foutje gemaakt. Mijn bloedwaardes zijn dusdanig hoog dat ik eigenlijk in het ziekenhuis moest blijven maar werd naar huis gestuurd met een afspraak voor de volgende dag in het UMC Radboud Nijmegen.

 

Ik ben daar de volgende dag niet aangekomen maar al middenin de nacht. Mijn man heeft mij onder de wastafel in een plas bloed gevonden en niet aanspreekbaar. Ben met loeiende sirenes naar het UMC gebracht waar blijkt dat ik een buitenbaarmoederlijk zwangerschap van 10 weken heb. Hier zelf niks van mee gekregen maar mijn man en familie hebben doodsangsten uitgestaan. Ik zelf was aan het vechten tegen de dood. Na de operatie waar de eileider is verwijderd mochten we weer naar huis.

 

Mijn herstel ging goed en we gingen ervoor om toch een kindje te krijgen want ja tenslotte hadden ze gezegd dat dit nog kon lukken met hulp van het ziekenhuis. Dus we zijn het medische circuit ingegaan met een sneltrein binnen een half jaar was alles onderzocht en er bleek bij ons beide niks aan de hand. Maar de zwangerschap bleef uit!!!!!!!

 

We gingen over op IUI en we werden tot 10 keer toe zwanger alleen niet verder dan 6 a 10 weken iedere keer. We werden steeds blij gemaakt met een dood musje. We waren inmiddels al 5 jaar bezig en kwamen in aanmerking voor de IVF maar mijn man wilde even een pauze inlassen want ik was kilo’s afgevallen en stond op het punt om in een depressie te raken want ja al 11 keer mis gaan gaat niet in de koude kleren zitten.

 

Na 3 maanden bleek ik spontaan zwanger, begrijp me goed ik was blij maar ook zo bang. En of de natuur het niet wil naar 8 weken zwangerschap kreeg ik een enorme buikpijn. Naar de dienstdoende huisarts ach mw u heeft een miskraam gehad en gelukkig was ik erg helder van geest en zei dit is geen miskraam dit is een buitenbaarmoederlijk zwangerschap.

 

Na veel twijfel gestuurd naar UMC Nijmegen en wat bleek ik was zwanger van een tweeling, de 1 zat goed en de andere niet en om er voor te zorgen dat het kindje bleef zitten heb ik 48 uur met een baarmoederklem in het ziekenhuis gelegen maar helaas heeft dit niet mogen helpen. De tweede buitenbaarmoederlijk zwangerschap was een feit.

 

Toen ik bij kwam naar de operatie en mijn man aan het bed zag zitten heb ik tegen hem gezegd als je kinderen wilt,  moet je nu weggaan en nooit terug komen want ik kan je nu geen kinderen meer geven. En hij bleef aan mijn bed zitten waar ik hem een uur lang heb aan liggen kijken. Zijn woorden waren; "ik heb voor jou gekozen, ben verliefd geworden op jou en niet omdat er misschien leuke kindjes uitvoortkomen". Wij hebben van de sneltrein een stoptrein gemaakt en zijn niet meer voor IVF gegaan. 

 

We zijn nu 13 jaar verder en door een erg diep dal gegaan(vooral IK). Terwijl iedereen om ons heen zwanger werd moesten wij het leven anders gaan indelen en dat lukt ons erg goed. We werken beiden en leiden een erg luxe leventje. Waar dan de mensen met kinderen weer opmerkingen over hebben en ons antwoord is daarop; ”joh kijk eens naar jezelf hoe rijk jullie zijn met de kinderen maar dat willen ze dan niet zien”.

 

Samen met mijn familie (broer die wel kinderen heeft) hebben we Moederdag en Vaderdag omgedoopt in vrouwendag en mannendag en krijgen wij van onze neef en nicht ook een kado. Op sinterklaasavond wordt standaard de kerstboom gezet en met de kerst doen we net of er iemand jarig is zodat de feestdagen niet zo beladen zijn. 

 

Op kraambezoek gaan we alleen als we dat beide willen en anders gaan we niet. En als mensen dat niet leuk vinden is dat hun probleem en niet de onze. En we zijn heel gek met ons neefje en nichtje maar we zijn degene die ze heerlijk verpesten in de goede zin van het woord.

 

Het kinderloos zijn went nooit, maar je weet er een weg in te vinden zodat je ermee kunt dealen en het verdriet een plaatsje krijgt. We zeggen altijd “Het heeft een plaatsje maar het deurtje gaat soms nog weleens open”. En dat mag, want soms is het besef dat je geen opa/oma wordt duidelijk aanwezig of met de meest simpele dingen zoals wie zorgt er straks voor ons als we oud zijn. Maar wie zegt dat als je kinderen hebt dit wel gebeurt ???????

 

Veel geluk en liefde in de toekomst!

 

Miranda

 

 

 


 

Verhaal van Hanny en Wim 

 

 

Op mijn 24e waren wij al bezig om ons fijne samenzijn uit te breiden met een kindje van ons samen. Helaas liep dit niet zoals verwacht. Ik had al vaak buikpijn maar mijn huisarts deed daar niets mee. Uiteindlijk bleken er twee cystes zo groot als tennisballen aan mijn eierstokken te zitten die dus verwijderd zijn.
Gelukkig kon ik de eierstokken en baarmoeder behouden, dus ik kon zwanger worden...........
 
Tot wij op een gegeven moment naar hem toe gingen omdat we al ruim een halfjaar bezig waren om zwanger te worden en dit niet lukte. Gelukkig was hij zo slim om eerst eens het sperma van Wim te onderzoeken. Meestal ga je als vrouw eerst door de mallemolen heen, maar ons traject was andersom. Tot onze enorme teleurstelling bleek dat Wim zijn sperma geen cellen bevatten om mijn eitjes te bevruchten. Dus onze droom was in èèn klap weg!
 
Wij belandden gelijk in een rouwproces want dit was zo definitief, hoe kon dit ons nou toch overkomen? Vragen, vragen, vragen hadden we. Waarom wij die zo graag wilden? Maar die antwoorden zijn er niet. Uiteindelijk zijn wij na maanden gehuild en gepraat te hebben gestart met KID (donorinseminatie).
Maar ook dit ging niet van een leien dakje.
 
Na een aantal pogingen werd ik maar niet zwanger. Daar volgde een operatie op om eens te kijken wat er loos was en kwam klap twee. Mijn kans op een zwangerschap was 0,0000002 zoiets. Dus nihil om het zomaar te zeggen. Weer een droom die aan duigen viel. Rondom ons heen raakten steeds meer familieleden en vrienden zwanger en wij stonden met lege handen, definitief.
 
Wij zijn altijd heel open geweest naar onze familie en vrienden toe, waardoor wij hèèl vèèl steun van iedereen gehad hebben en dat heeft ons mede er doorheen gesleept. Maar onze wens was nog niet weg, we besloten voor adoptie te gaan. Drie jaar hebben we ervoor ingeschreven gestaan. Wij waren van de eerste lichting verplichte cursus voor aspirant adoptieouders. Maar na twee en een half jaar raakte ik helemaal overspannen van alle spanning, verwerking, enz.
 
Onze relatie dreigde eraan te gaan en we hebben de hulp in geroepen van een therapeut. Dat is zo goed geweest voor ons, daar zijn we zo goed uitgekomen samen. We hebben toen ook besloten om te stoppen met adoptie. Ik was er gewoon niet klaar voor. Ook hebben wij onze buurtsupermarkt verkocht, want we waren altijd aan het werk en hadden weing vrije tijd. Dit wilden we niet meer.
 
Natuurlijk hebben we nog heel lang dagelijks gesproken over wat ons was overkomen, maar langzaam werd dat steeds minder. We kregen beiden ander werk met daaromheen andere contacten en bezigheden. De scherpe kantjes gingen ervan af om het zo te zeggen. Natuurlijk waren er slechte dagen, maar naarmate je ouder wordt besef je dat kinderen ook niet alleen maar zaligmakend is.
 
Als ik om heen kijk en nu in mijn werk met kinderen zie, is het echt niet alleen maar leuk. Maar dat is natuurlijk een schrale troost. Ik ben nog steeds weg van baby's en kindertjes, maar tijdens mijn werk (consultatieburo) zie ik er voldoende en vind ik het heerlijk als er thuis niets meer is. Maar soms als er een familiefoto in beeld is, lijkt het wel of ik er twee of drie kinderen extra bij zie staan die er niet zijn. Die horen er gevoelsmatig ook bij. En toen mijn beide zussen oma werden, ja dan denk je wel van o jee, dat wordt ik nooit. Maar gelukkig zijn die kleintjes net zo gek op ons als wij op hun en voelt het soms toch een beetje als opa en oma.
 
Maar geloof me, het leven is de moeite waard ook zonder kinderen, maar je moet het wel zelf of samen doen. Dat is ons goed gelukt en wij hebben het er eigenlijk bijna nooit meer over. Terwijl ik destijds het idee had van hoe kom ik hier over heen. En je mag ook best een keertje verdrietig zijn, maar laat je leven er niet door beheersen. Makkelijk gezegd maar uit ervaring gesproken, het is echt zo, het slijt. Maar neem er de tijd voor want die heb je nodig, maar ooit kun je net zo denken als ik........
 
Hanny
 
 
 
 

* * * * * * * * * * * * * * * *   

Top
Moeder zonder kind  | info@moederzonderkind.nl