www.moederzonderkind.nl  /  www.vaderzonderkind.nl
logo
Home
Wij over onszelf
Informatie/hulp
Lotgenoten
Verhalen lotgenoten
Verhalen (2)
Verhalen (1)
Lucht je hart...
Gedichten
Contactformulier

 

 

Jouw verhaal 1

 

 


 

Anoniem 

 

 

Voor 8 jaar geleden heb ik mijn vriend leren kennen. En ik tja, ik ben 13 jaar ouder.  Nu zoveel jaar later blijkt dat door mijn leeftijd kinderen krijgen toch moeilijk zou worden. Wat logisch is natuurlijk. Voor twee jaar geleden toen ik 41 was wilde mijn vriend en ik aan kinderen beginnen, een strijd is begonnen met de wetten van de natuur. De natuur heeft gewonnen.

 

Het eerste jaar probeerde we het op de natuurlijke manier,dit is niet gelukt. Omdat ik op een leeftijd aankwam heeft de arts ons voorgesteld om IVF/HIS te gaan doen. Dit hebben we in Gent Belgie gedaan omdat ik in Nederland niet meer in aanmerking zou komen. Een spannend jaar zou dit worden. Ik heb 4 mooie eitjes kunnen produceren. 2 zijn er terug gebracht en deze poging is mislukt, helaas.

 

Op gesprek voor een tweede terug plaatsing kreeg ik van de arts te horen dat er geen problemen waren. Voor het onderzoek blijkt mijn waarde (voor mijn leeftijd dan) zeer goed zijn. Dus een 2e terug plaatsing zou positief zijn. Ik moest er wel rekening mee houden dat eventueel de embryo´s niet door de ontdooiing zou kunnen komen. En ik dacht nog, ach 2 embryo's mag er voor mij 1 niet door de ontdooiing komen.

 

Totdat ´s morgens het telefoontje kwam en ik het bericht kreeg te horen dat beide eitjes niet door de ontdooiing heen waren gekomen. Dit was als een klap in mijn gezicht. We hebben die dag vrij genomen van ons werk, er vlogen vragen in ons hoofd hoe kan dit gebeuren,waren de eitjes dan niet zo goed,waarom beide eitjes, hoe nu verder en vooral, DIT WAS ONZE LAATSTE KANS !!!

 

Dit was voor anderhalf maand geleden. Ik dacht dat ik er wel door heen zou komen. (we hebben al wat tegenslagen gehad en er sterk doorheen gekomen) maar dit is toch wel anders moet ik zeggen. Zekers met de terugkerende menstruatie die toch iedere maand terug komt en heel stiekem hoop je toch dat het weg blijft.

 

We hebben het er over gehad om even condooms te gebruiken om mij niet te belasten. Wat als we condooms gebruiken en juist die maand is dat ik wel zwanger kan raken. Ik wordt er alleen maar ouder op en niet jonger, ik wil geen kans missen. Maar iedere maand stress ?? pff ik word er zo moe van.

 

Ik moet me er bij neerleggen dat we geen kinderen kunnen krijgen. Maar om deze stap te zetten is verdomd moeilijk.

Veel sterkte aan ieder die dit moet meemaken.

 

 

 


  

Marina 

 
Na een paar jaar getrouwd te zijn wilde we graag kinderen. Maar na een jaar was het nog niet gelukt om zwanger te zijn. Ik ging naar de huisarts en werd al heel vlug doorgestuurd naar het ziekenhuis. Wil (mijn man) en ik kregen allerhande onderzoeken. Er waren verschillende dingen die niet helemaal goed waren. O.a. Eileider verkleeft, geen spontane eisprong. Ongeveer 15 keer in de maand naar het ziekenhuis voor onderzoek of spuiten.
 
Na een aantal zeer zware jaren besloten we om er mee te stoppen. De zwaarste beslissing die we ooit hebben genomen, want moeder worden was iets wat ik wilde toen ik nog maar een heel jong meisje was. Toen ik een jaar of tien was en iemand vroeg wat ik later wilde worden was het antwoord moeder worden. Als mijn moeder dan zei, ja maar eerst moet je daar een man voor hebben en trouwen. Dan zei ik nee als ik later groot ben dan word ik moeder.
 
Nu na bijna 30 jaar te zijn getrouwd ben ik nog geen moeder en zal het ook nooit worden. Het verdriet en gemis gaat nooit helemaal over ik kan het gelukkig bijna altijd een plaatsje geven. In de tijd dat er in de familie- en vriendenkring kinderen werden geboren wisten ze wel dat ik altijd meteen wilde komen kijken, iedereen had daar begrip voor. Als ik dan daarna thuis kom huilde ik tranen met tuiten. We mochten dikwijls kinderen een weekend lenen. De familie vooral van mijn kant en ook verschillende vriendinnen vooral mijn vriendin die ik al 47 jaar ken hebben ons altijd heel goed gesteund.
 
Vooral buitenstaanders hadden van die “grapjes” waar ik om lachte maar diep van binnen om huilde. Ik heb veel rond geschreeuwd waarom een ander wel en wij niet.
Nu ik bijna 54 jaar ben denk ik dikwijls als we kinderen hadden, waren we nu waarschijnlijk opa en oma. De eerste jaren waren heel zwaar. We hebben ons leven goed ingericht, werken alle twee, genieten van sporten, uit eten weekendjes weg en nog veel meer. Maar diep in ons hart blijft er toch die hunkering, als we toch eens een kindje hadden gekregen. En ik weet heus wel dat kinderen niet zaligmakend zijn, maar toch.
 
Groetjes, Marina
 
 
 

 

Ad & Jolanda

 

 

Via de “Margriet” kwam ik aan deze site. Vanaf het begin vond ik het een prachtige site !! Het is helemaal compleet ! Voor iedereen is er wat.

Zo af en toe bezocht ik de site, las ik weer allerlei verhalen, en kreeg ik steeds meer de behoefte om ook mijn verhaal te schrijven. Vooral toen ik zag dat je ook liedjes toe kunt voegen, wist ik dat ik moest schrijven !!

 

Ad en ik leerden elkaar kennen in de kroeg van mijn oom. Hij speelde daar in een bandje, op zijn gitaar. Af en toe zong ik wat mee, en zo begon onze relatie. Ik werd verliefd ! Het kon me helemaal niets schelen dat hij 17 jaar ouder is dan ik ! Ik verbrak de relatie met mijn toenmalige vriend. Ik was toen wel al bezig om zwanger te worden, maar dat moest dan maar weer even wachten.

 

Ik ging weer aan de pil. Wel had ik Ad verteld dat ik een kinderwens had, en al bezig was om zwanger te raken van mijn vorige vriend. Toen onze relatie een jaar duurde, stopte ik met de pil. Het was wel spannend, elke maand !! Maar toen het niet wilde lukken, was de eerste stap: naar de huisarts. Dat was het begin van onze lange weg langs allerlei trajecten…..

 

De eerste stap was een I.U.I behandeling. Deze mislukten…..  Mijn eileiders werden nog doorgeblazen, maar dat was zo ontzettend pijnlijk !! Na een kijkoperatie hoorde ik dat mijn eileiders dicht zaten. Endometriose. De enige optie was I.V.F. Omdat we allebei hoop hadden, en dachten dat dit ons een kindje zou brengen, gingen we ook dit traject in. Ik had veel bewondering voor Ad, want hij was toch ouder dan ik, en had uit een vorig huwelijk al twee kinderen. Maar hij deed het voor ons !!

 

Ik zag erg op tegen de behandelingen, en had veel last van de bijwerkingen. Ik voelde me heel erg depressief. Omdat ik altijd pijn had in mijn onderbuik, vroeg ik of ik een roesje mocht tijdens het aanprikken van de eicellen. Volgens de arts was het helemaal niet nodig. Ik wist immers nog niet wat het was ?! Nou, en ik heb het geweten !! Ik heb de hand van mijn man bont en blauw geknepen, en ze moesten stoppen omdat ik bijna van mijn stokje ging van de pijn. De volgende keer mocht ik Naproxen nemen……Alsof dat hielp.

 

Er werd een bevruchte eicel teruggeplaatst !! We hadden hem gezien, op een scherm !! Toen het was teruggeplaatst, ( wat ook niet zonder pijn ging…. Mijn baarmoederhals heeft een flinke knik, waardoor ze deze eerst recht moeten trekken…..), kreeg ik vaginale zetpillen. Ik kreeg daar dus weer een ontsteking van……. De eerste poging mislukte…..

 

Bij de tweede poging gaven ze me het advies om mijn eileiders eerst te verwijderen. Er bleken cystes in te zitten. Oke, opereren maar. Na mijn herstel gingen we voor de tweede poging. Mijn eileiders waren opgestuurd voor onderzoek, en daaruit bleek dat ze chronisch ontstoken waren. Dat verklaarde dus de pijn tijdens de punctie…….. en misschien ook wel dat de poging mislukte. Voor mijn gevoel was nu alles in orde, en was ik klaar voor een tweede poging.

 

Niet dus….. Er werd niets terug geplaatst….Er had geen bevruchting plaatsgevonden!! Er was dus gewoon geen embryo. Het is heel moeilijk, want het wordt toch als poging geteld, dus was die voor mij weggegooid. We weten niet hoe het komt, maar ik heb nog steeds het idee dat het komt omdat we de avond er voor in een bar hebben gezeten. Ik dronk geen alcohol, want we moesten de dag er na naar het ziekenhuis !! Maar Ad vond dat het geen kwaad kon , en dronk wel.( hij wist dat zijn sperma niet optimaal is, maar toch…) Gevoelsmatig neem ik hem dat nog steeds kwalijk, maar ik weet dat ik het moet accepteren. Terug draaien kan niet…..

 

De derde poging werd een I.C.S.I. Ook deze mislukte. Ik had me voorgenomen om na drie pogingen te stoppen.

 

Het proces van verwerken begon. Wat mij in die periode enorm heeft geholpen is MUZIEK. Ik hou van zingen, en treed ook wel eens op met Ad, en mijn vader. Zij spelen op de gitaar, en ik zing. Het geeft me veel voldoening. Muziek is zo belangrijk!! Ik heb toen ook een eigen Popkoor opgericht, met alleen vrouwen. Hier kon ik al mijn creativiteit in kwijt, en had echt afleiding. Ik was er dag en nacht mee bezig. Inmiddels is het uitgegroeid naar een vereniging, en zijn we wat professioneler geworden. In januari vieren we ons 10 jarig bestaan !! Ik ben er zo trots op!!! Ze zeggen ook dat het “mijn kindje” is, en eigenlijk voelt het ook wel zo.

 

Ad had er veel moeite mee. Wilde me eigenlijk niet delen. Maar gelukkig zag hij in dat het heel belangrijk voor me is, en regelt hij nu het geluid enzo.

Omdat ik zoveel pijn bleef houden, ( de hele maand door eigenlijk ), moest ik weer aan de pil. Ik weet niet meer hoe lang ik dat heb volgehouden, maar op het laatst wilde ik er van af. Ik had last van de bijwerkingen, en mijn menstruatie was ook pijnlijk. Ik had het idee dat er veel bindweefsel zat, wat de pijn veroorzaakte.

 

Ik onderging een ‘Therme choice” behandeling, en kreeg Orgametril voorgeschreven. Ik wordt dus niet meer ongesteld. Deze medicijnen slik ik al heel lang, en wil daar het liefst van af. Maar ik moet er niet aan denken dat ik dan weer zo’n pijn heb !! Ik heb zelfs nog gevraagd of ze mijn baarmoeder er niet uit wilden halen. Dan wordt ik ook niet ongesteld, en hoef ik geen medicijnen meer te slikken. Maar nee, dat doen ze niet zomaar.

 

We hebben zelfs nog een gesprek gehad met mijn broer en schoonzus, over draagmoederschap….

 

Twee jaar geleden heb ik samen met een muziektherapeute, een workshop gegeven bij de ontmoetingsdag van Freya!! Het jaar daarna deed ik dat alleen!! Ik had mijn diploma O.M.B ( Ortho agogisch Muziek Begeleiding ) in mijn zak, en was er van overtuigd dat ik lotgenoten zou ondersteunen. Ik was immers ervaringsdeskundige ! Het lukte me wel, en ik was ook zeer vereerd dat ze me voor dit jaar ook weer vroegen. Maar  ik kon het niet….. Ik was weer helemaal uit het veld geslagen door de zwangerschap van Ad zijn dochter…..

 

Inmiddels heeft de dochter van Ad een zoontje. Ik zag daar erg tegen op, want Ad was beslist van plan om een dag in de week op te passen. De tijd dat hij bezig was met het kamertje voor zijn kleinzoon, vond ik erg moeilijk. Maar ik vond dat ik hem dat niet kon ontnemen. Ik stond open om het te ervaren.

 

Het kraambezoek vond ik erg moeilijk. De dag dat Milan ( zijn kleinzoon ) bij ons zou komen kwam steeds dichterbij. Maar ik moet zeggen dat het me nu erg meevalt. Het is een mooi jochie, en lacht als hij binnen komt. Je kunt er gewoon niet omheen! Hij is gelukkig niet eenkennig, en straalt blijdschap uit. Ik ben blij dat ik hem op schoot durf te nemen, en af en toe kan knuffelen. Maar toch blijft het moeilijk. Ik heb het gevoel dat het niet te dichtbij mag komen. Ik verdring de gedachten die me verdriet doen.

 

Ad zorgt de hele dag voor hem. Hij is er erg mee bezig. Als mensen me feliciteerden met onze kleinzoon, deed dat erg veel pijn. Het is Ad zijn kleinzoon. Wat Milan van mij is, weet ik niet…..Als hij me later oma gaat noemen, dan is het niet anders. Maar ik voel me geen oma !!

 

Wat we ook samen delen is onze liefde voor de huisdieren. We hebben vier katten, en twee honden. Ik zou niet zonder ze kunnen !!

We nemen Milan vaak mee als we de honden uitlaten. Je ziet de buren dan vreemd kijken….. Er heeft wel eens iemand gezegd : “hebben we wat gemist ? Nooit geweten dat je zwanger was…”  Ik zeg dan gewoon dat het Ad zijn kleinzoon is, maar het doet pijn.

 

Mijn popkoor heet “Popkoor Leut en Deudelijk” : www.leutendeudelijk.nl

Twee jaar geleden gaf ik de opdracht om na te denken wat je met muziek kunt doen. Ik had toen een lied geschreven, op een bestaande melodie, en zong deze voor het koor. Het was een mooi moment !! Ik heb het lied opgenomen, en stuur het ook mee.

 

Een tijd geleden heb ik het pas aan Ad laten horen. Ik kon het niet…..Ik kon het niet voor hem zingen, dus dan maar de c.d. We zaten allebei heel stil te luisteren , maar wat er voor mijn gevoel moest gebeuren, gebeurde niet……. Het enige wat bij mij ontsnapte, was een hele diepe snik van binnen uit. En dat was het.

 

Het is zo moeilijk, om je emoties te delen met elkaar…… Ik heb hulp gehad van een psychiater, een psycho therapeute, en sexuologe……Ad vind het helemaal niks. Uiteindelijk moet je het zelf doen, maar ik vind het nog steeds moeilijk, en denk ook dat het altijd moeilijk zal blijven. Alle fases in je leven…..

 

Voor nu heb ik even genoeg getypt…… Bedankt voor deze site !!

 

Ad en Jolanda van Boxtel

 

 

 


 

Erik & Danielle

 

 

We zijn 6 jaar bezig geweest om zwanger te raken. Vanaf mijn 16de had ik altijd al veel last van mijn menstruatie, veel bloedverlies en erg lang ongesteld, veel buikpijn. Wel een paar keer naar de huisarts geweest, maar die gaf me dan maar weer pijnstillers (naproxen). Het hoorde er gewoon bij, zeiden ze dan, maar het was echt niet normaal, ik voelde me eigenlijk maar 1 week goed, tijdens de hele cyclus.

 

Rond mijn 28ste wilden we proberen om zwanger ter raken, na een tijdje lukte dit dus niet, eerst maar temperaturen, zei de huisarts, maar na een jaar nog niet zwanger, naar het ziekenhuis, en toen deden ze een echo, bleek dat ik een cyste had van 14 cm, en allerlei verklevingen, endometriose was de diagnose, daarom had ik ook altijd veel last van extreme buikpijn en lange menstruatie, als ze het een paar jaar eerder hadden gecheckt, hadden ze me toen al kunnen opereren en hadden we misschien wel kinderen kunnen krijgen......

 

Ik kreeg eerst een kijkoperatie, een paar maanden later ben ik voor het eerst geopereerd, ze hebben de cyste weggehaald en de verklevingen, het was ook helemaal met mijn dikke darm verkleefd, dus daar moest een stukje tussen weggehaald worden, gelukkig geen tijdelijke stoma, daar was nl. sprake van.

3 maanden daarna voor controle, waren er alweer verklevingen en moest ik weer geopereerd worden, wel iets minder heftig. Daarna hebben ze me 3 maanden tijdelijk in de overgang gezet, dan konden de verklevingen niet meer groeien.

 

Toen 2 keer voor ivf gegaan en 1keer icsi, maar het mocht niet zo zijn, mijn eicellen waren ook niet goed. Maar omdat ik altijd zoveel buikpijn had, door de endometriose, hebben we besloten om toen ik 34 jaar was, mijn baarmoeder en 1 eileider te verwijderen, dat was een heftige periode. Maar telkens in die onzekerheid zitten, ben ik nou wel of niet zwanger is ook heel moeilijk. Gelukkig heb ik niet zoveel buikpijn meer.

 

Ik ben nu 38 en zit weer in een dip, het gaat een beetje op en neer, we zijn 2 jaar geleden naar het Fiom geweest, in therapie, onze relatie was niet zo goed meer, we konden er samen toch niet meer zo goed over praten, en we wilden elkaar natuurlijk niet verliezen, maar het was op het randje, het gaat gelukkig nu weer veel beter.

 

Ik ben later ook nog naar een gespreksgroep geweest bij het Fiom en heb daar een vrouw leren kennen, waar ik nu vriendinnen mee ben geworden, en we spreken 1 keer in de paar weken af om lekker te winkelen en zo, dat is wel fijn, ze begrijpt precies hoe ik me voel en andersom ook.

 

Toch ben ik er nog lang niet, ik heb soms het idee dat dat wel moet, het is toch al 4 jaar geleden......... Iedereen om ons heen heeft kinderen, mijn broer, de broer van mijn man en al onze vrienden, ik voel me soms wel een buitenstaander, alsof ik niet compleet ben. Maar, ik probeer er het beste van te maken, en veel met onze neefjes en nichtjes op te trekken, ze komen hier graag, dat is wel fijn.

 

Voor iedereen, heel veel sterkte en goede moed.

 

Groetjes Danielle

 

 

 


 

Leon & Ellen 

 

 

Onze grootste wens toen we 20 jaar geleden trouwden was kinderen! In alle onschuldigheid en onwetenheid dachten we die dan ook te krijgen, hoe anders is ons leven gelopen...

 

Ik werkte in die tijd bij mijn ouders op de plantenkwekerij en ondertussen waren we druk bezig met ziekenhuisbezoeken om een kindje te krijgen. Mijn ouders hebben ons altijd op de voet gevolgd en meegeleefd. Het ziekenhuis was geen onbekend terrein voor me aangezien ik vanaf mijn 17e de ziekte van Crohn heb ( chronische darmziekte). Door de zware medicijnen die ik daarvoor slikte mocht ik in 1e instantie niet zwanger worden, en toen we eindelijk groen licht kregen....toen kon ik niet zwanger worden.

 

PCO syndroom met héle slechte eiblaasjes waren de oorzaak van een 7 jaar durende worsteling om kinderen te mogen krijgen. Dolgedraaid van de medische molen besloten we na 7 jaar even een pauze in te lassen daar mijn vader, die inmiddels kanker had, terminaal werd en ik die 2 dingen absoluut niet kon combineren. Er volgde een hele verdrietige tijd waarin mijn vader overleed, in mijn armen, en we een rouwproces door moesten.

 

Toen we na een tijdje terug bij onze gyneacoloog kwamen zei hij dat er geen kindje zou komen doordat mijn eiblaasjes geen eitjes bevatten en die ook domweg niet opgewekt werden door de hormonen, mijn lijf weigerde.

We hebben de beslissing genomen om te stoppen met het knokken voor een kind en te gaan vechten voor onze relatie die al jaren op het laatste plan kwam.

 

In de 7 jaar die volgden hebben we hard gewerkt, gevochten en elkaar terug gevonden en zijn we voorzichtig weer gaan leven in plaats van overleven.

 

Zo'n 8 jaar geleden kreeg ik er 2 chronische ziektes bij, reuma en een mobiliteits-stoornis, hierdoor heb ik veel pijn, val ik veel, heb moeite met lopen en loop dus sindsdien met een kruk. Tegelijkertijd was ik misselijk, dacht dat het door de medicijnen kwam, maar iets in me zei dat ik een zwangerschapstest moest kopen, en jawel, een enorme stip verscheen op het schermpje waar we al jaren naar staarden zonder enig resultaat.

 

Vol ongeloof naar de huisarts, door naar het ziekenhuis voor een termijnecho en jawel, ik was zwanger. 39 jaar en na 14 jaar kinderloosheid...een kindje! Door mijn verschillende ziektes, en erfelijke aandoeningen in de familie werd ik goed in de gaten gehouden, onderging een vruchtwaterpunctie en kreeg om de paar weken een echo.

 

Prachtig om je kindje in je buik te zien spartelen, we waren overgelukkig.

Met de echo van 22 weken werd het stil, geen hartje konden ze vinden en ons dochtertje ( dat wisten we inmiddels) lag doodstil onder in mijn buik. Onze wereld stortte in, alle tranen die we hadden zijn toen vergoten.

Vrijdag 5 november, de dag dat ons kindje niet meer leefde en wij de hele wereld verwensten en vervloekten. Ongeloof en verdriet, boosheid, waarom wij? Zolang hadden we op haar gewacht, zó blij met mijn dikke buik en nu zo ontzettend veel verdriet.

 

Benthe* is op 9 november via een opgewekte bevalling stil ter wereld gekomen, wat was ze mooi, zo compleet en al helemaal af, ze moest alleen nog groeien.... We hebben haar laten cremeren en haar as dragen we allebei in een hangertje om onze hals, die gaat nooit af, al 7 jaar niet.

 

Nu zijn we 7 jaar verder in november, van ongewenst kinderloos naar ouders van een overleden kindje en wederom ongewenst kinderloos. We zijn veel onbegrip tegen gekomen in onze familie en vriendenkring, het verdriet moet een keer 'over' zijn hè, dat gaat dus niet. Het gaat niet over, je leert er mee leven en beetje voor beetje weer genieten, maar de kinderloosheid en het verdriet om Benthe* blijven een wond die maar moeilijk sluit, het litteken wat zij achterliet heelt moeizaam.

 

Gelukkig hebben wij elkaar niet verloren maar zijn dichterbij elkaar gekomen dan ooit, wij samen tegen de buitenwereld die niet ziet hoeveel verdriet je hebt.

Hoe moeilijk het is om naar kinderverjaardagen te gaan, kraamvisites en familiefeestjes waar de kleinkinderen rondhuppelen. Het is een schrijnende pijn die weinig mensen begrijpen, jullie jammergenoeg wel...

 

Inmiddels ben ik 45 jaar, en heb de afgelopen jaren dus achtereenvolgens mijn vader verloren, ons dochtertje, mijn gezonheid en onze kinderwens. Nooit een kindje in mijn armen is moeilijk te behappen, maar je moet, het leven had dit voor ons in petto schijnbaar.

 

Ik zit nu hele dagen thuis, geen werk meer door mijn falende lijf en door datzelfde lijf ook geen dochter. Ik kan niet zeggen dat ik er vrede mee heb, maar wel dat ik inmiddels weer kan leven in plaats van overleven. Maar ieder jaar in november rouwen we om Benthe*, ons kindje wat ons niet gegund was en die we zo ontzettend missen.

 

We missen de toekomst die we met haar dachten te krijgen en hebben verdriet om dat mooie meisje wat te klein was voor deze wereld....

 

Leon en Ellen

 

 

 


 

Robin & Linda 

 

 

Robin en ik wilden jaren geen kinderen, we vonden het prima zo met z'n tweetjes, alle vrijheid om leuke dingen te doen, zoals mooie reizen naar verschillende landen........

 

Toch begon ruim 3 jaar geleden, zonder we het wisten van elkaar, te kriebelen bij ons.........op een mooi zonnige dag op Sicilië, met prachtige uitzicht over de baai, zag ik Robin met liefde in zijn ogen naar een kindje kijken........ik vroeg hem wat hij dacht..........onze verbazing was dan ook groot toen het uitkwam dat we toch een kindje wilden samen! Veel overgepraat en we waren er helemaal over uit, we wilden dolgraag een kindje.

 

Toen het na bijna een jaar nog niet wilde lukken, dachten we nog, ach, als er geen kindje komt, moet het zo zijn, samen zijn we heel gelukkig. Tot ik in januari 2010 overtijd was.......met bibberende handen deden we een zwangerschapstest.........positief!!!! We waren ongelooflijk blij.........al heel snel aan onze ouders toe vertrouwt, helemaal blij waren ze uiteraard!

 

Na 8 weken begon ik wat te bloeden........wat waren we bang.......verloskundige meteen gebeld, die adviseerde ons de dag nog even af te wachten, want het kon een innestelingbloeding zijn. Maar 's avonds was het duidelijk dat we onze kindje zouden gaan verliezen.........

 

Na een paar dagen een echo bij de verloskundige.....wat een nachtmerrie was het. Het bleek ernstiger, het was een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, dus we moesten gelijk door naar het ziekenhuis. Enige positieve was dat ik niet geopereerd hoefde te worden, mijn lichaam zou het zelf oplossen.....mijn HCG waarde was al aan het zakken. Wat een verdriet......maar wel vol hoop, het kon wel, dus vol vertrouwen gingen we weer voor de volgende zwangerschap.

 

Maanden ging er overheen..........de wens was nu veel groter geworden, dat we niet meer konden denken van, ach, we hebben samen ook goed, ook zonder een kindje. We besloten weer naar het ziekenhuis te gaan, om een heel lang verhaal kort te houden, bleek dat er veel meer aan de hand was. (bij de buitenbaarmoederlijke zwangerschap niet geconstateerd!!!!). Mijn linkereileider is flink verkleefd, en op rechts heb ik hydrosalpinx (eileider gevuld met vocht, volkomen onbruikbaar).......advies was om IVF te proberen op 1 voorwaarde........risicovolle operatie om hydrosalpinx te verwijderen.........en dan de maximale dosis aan hormonen te krijgen, met toch amper 2% kans dat het zou gaan lukken.

 

Vol ongeloof, vol boosheid, vol verdriet hebben we besloten om het hierbij te laten.........we weten gelukkig 100% zeker dat we de juiste besluit hebben genomen! Maar het maakt het verdriet niet minder op...........we hebben het pas in mei van dit jaar gehoord, we zitten midden in het rouwproces.....nog een lang weg te gaan.......maar wetend dat we zielsveel van elkaar houden.......

 

Liefs, Robin en Linda 

 

 

 


 

Luna 

 

Dag droom, Dag wens,

 

Vanaf de eerste menstruatie ben je bezig om vooral niet zwanger te worden.

Oei, ik heb het best wel eens een keertje benauwd gehad, het zal toch niet.......

 

Dan komt er een moment in je leven dat je samen met je lief besluit om een kind te willen: 

Je gaat je best gaan doen om wel zwanger te worden.

Een beetje verbaasd was ik zo de eerste keer proberen, het zal toch niet........

 

Och nee, ongesteld geworden.

Ik vergeet die eerste keer proberen en mislukken nooit. Het maakte meer indruk op me dan ik dacht.

Terwijl ik heus wel wist dat er maanden overheen zou kunnen gaan eer het lukt.

 

De maanden en jaren daarna ben ik overspoeld door onwetendheid over hoe het leven kan lopen.

Achteraf besef ik, dat vanaf dat moment mijn leven beetje bij beetje een andere wending kreeg. Het ‘onderweg’ genieten van mijn leven kabbelde door de jaren heen langzaam een beetje weg. Er was een doel, en er was uiteindelijk nog maar 1 doel in mijn leven. En dat was zwanger worden.

 

De killing hormoonbehandelingen, waarvan ik zeker weet, dat dat een vrouw geen goed doet, heb ik achteraf soms spijt van gehad. Tja, het leverde me ook niets op. Toen ik uitlegde aan mijn, wat oudere, vriendin, wat het met me deed, dan vergeleek zij dit met het voor haar bekende overgang. Alles was in de war, lichaam en geest.

 

Op een gegeven moment, realiseerden we ons dat we in een rijdende trein zaten. En die trein denderde maar door. Wij wilden ineens niet meer op die trein rijden. Klaar waren we ermee.

 

Het gevoel kwam dat ik mezelf kwijtraakte. Dat was het moment, dat ik dacht: Ik weet, ik ben iets kwijt wat ik nooit gehad heb, dat is een feit. Maar een ding! En dat is, dat ik mezelf niet kwijt wilde. Mijn eigen ik. En ons eigen samen.

 

Toen zijn we gestopt met de behandelingen. We zagen het leven echt wel zitten zonder kinderen. En dat meen ik nog steeds. Maar klaar was ik er niet mee. Eigenlijk nooit. Waar ik achter kwam, wat zo belangrijk is om verder te kunnen, is een manier vinden om verdriet te verwerken. En dat verdriet zit niet in je hoofd, niet in je gedachten. Dat zit in je ziel. En voor een ieder die dit leest: Het verwerken van het verdriet, doe en kun je niet alleen. Maar soms ook niet samen...

 

Wij hebben professionele hulp gezocht bij een haptonoom om het gevoel te krijgen, voor wie we zijn, wat we hebben verloren. En dat ons leven er mag zijn. Inclusief het verdriet. Het verdriet wat er nu niet meer constant is. Maar gewoon af en toe. Het zijn momenten geworden. Het zijn verdrietige momenten. Maar ze zijn er en ze zijn van ons.

 

Het leven lacht ons weer toe en het was niet gemakkelijk. Maar het leven lacht ons toe omdat we het verdriet hebben verwerkt. Je kan alleen verder als het verdriet verwerkt is. Het gemis blijft, maar is er voor ons alleen op momenten.

 

Ik was degene: die zich groot houdt, die in gedachten zich vermand, die er over praat met mensen zonder de tranen, die dapper naar de pijnlijkste bezoeken gaat, die gewoon door werkt en tussendoor even naar het ziekenhuis gaat, die ongesteld wordt op het werk en daarna gewoon weer de vergadering inloopt, die langzamerhand toch liever thuis blijft, die af en toe ontzettend verdriet heeft en boos is, die geen afspraken meer maakt, die geen keuzes meer kan maken, (want de constante teleurstellingen zitten al onbewust heel diep), die intimiteit begint kwijt te raken, die dan toch weer dapper afspraken gaat maken, die dapper weer uit gaat met vriendinnen en die zoals het lijkt de draad weer heeft opgepikt.

 

Die er achterkomt dat het verlies van iets wat er nooit is geweest in je ziel zit en in je hart. Die door hulp dit verlies heeft kunnen verwerken zodat het in het mijn rugzakje past. Mijn rugzakje, mijn leven, ons leven. Ik ben degene: die reist door mijn leven. Met mijn rugzakje, wat best te dragen is. En waar zelfs nog wat ruimte in zit. Dat is ook nodig want ik weet niet wat ik onderweg allemaal nog tegen kom, wat ik mee neem op die reis.

 

Luna

 

 

 


 

Rob & Sonja 

 

 

Wij zijn Rob en Sonja en inmiddels ook alweer 6,5 jaar bezig om onze wens te vervullen.

 

Wij hebben inmiddels 8 x IUI, 3 ivf gedaan, waarvan 1 in België ( zelf betaald), waar ik zwanger was geworden  maar naar 8 weken was fout gegaan, daarna 2 ivf in het vu, we hebben nu nog 1 te goed en die gaan we in België doen, zodat we het gevoel hebben dat we er echt alles aan gedaan hebben.. En net wat je beschrijft je gaat dit zware lichamelijk en geestelijke strijd positief aan, verstand op punt nul en gaan met die b...

 

Maar we hebben geen hoop meer, doen dit meer uit verplichting dat we nooit later spijt kunnen krijgen dat we niet alle pogingen hebben benut... onze situatie is hetzelfde als bij jullie, geen medische oorzaak.... We hebben maar 1 wens, waar nu het besef van komt, dat het misschien nooit gaat komen, een kindje van onszelf.. Net als ieder "normaal"gezin heeft, dat komt zo bekend voor.

 

Wat ik heel goed voel bij jou, en als het niet zo is moet je dat eerlijk zeggen hoor, maar jij schrijft op een gegeven moment dat je altijd een muur op houdt maar na 6 jaar dat niet meer kon, op dit moment zitten wij nu een beetje en vooral ik (Sonja). Ik werk in de kinderopvang met baby's, dus dat ik van kinderen houd is heel duidelijk, maar daar lopen veel zwangeren ouders collega's en dan niet te vergeten je vrienden en familieleden... 

 

Altijd heb ik alles weggelachen, en dan kwam ik thuis en was ik in tranen, maar ik kon het zo over brengen dat niemand mijn verdriet zag,(automatisch piloot) terwijl ik een openboek ben, maar toch had ik een heel groot masker op...

We zijn ook klaar met alle goed bedoelde adviezen, weet je al hoe vaak we op vakantie zijn geweest, en denk je dat adopteren zo makkelijk is... zelfs onze huisarts zei laatst," het komt heel vaak voor als je dit uit je hoofd zet dat je dan zwanger wordt", toen werd zelfs Rob pissig en die zei ja mevrouw dat begrijp ik, maar zegt u nu dat ik onze wens gewoon op ons nachtkastje moet leggen of zo, denkt u niet dat wij het niet uit ons hoofd willen zetten...Maar hoe doe je dat dan....

 

Maar nu kan ik het niet meer, ik ben vooral erg boos, verdrietig en ontzettend teleurgesteld, kan geen gesprek meer voeren zonder te huilen. Ik ben gewoon op, kan inderdaad niet andere hun sores aan horen, ik heb het al druk met ons verdriet.... en inderdaad gaat Rob anders met het verdriet om, maar ondanks dat is hij ook heel erg verdrietig. Ik vind het wel jammer dat de omgeving niet altijd door heeft dat het ook zwaar is voor een man. Wij staan al met onze rug tegen de muur, moet je nagaan hoe het voelt voor een man. want hij staat er inderdaad machteloos naast tijdens het hele proces, maar hij moet ook weer zijn verdrietig vrouw opvangen, etc.

 

De beschrijving van de hardloopwedstrijd zet zo goed mijn gevoel neer, die wedstrijd kan ik niet meer winnen, de finish zal ik niet halen, ik zit nu op een punt of  we wel willen dat we de finish halen, op dit moment wil ik gewoon weer gelukkig zijn, niet zoveel huilen, maar weer lachen...Maar we moeten er doorheen, ze noemen het een rouwproces, zo voelen wij ons ook echt. we hebben in begin september een gesprek bij Fiom, want we weten niet hoe we ons toekomst beeld moeten veranderen, een leven zonder een kindje, we hebben hulp daarbij nodig...

Heel veel liefs, 

 

Rob en Sonja

 

 

 


 

Tanja en Jarno 

 

 

Ruim 9 jr terug, heb ik een kijkoperatie gehad. Toen zagen ze dat mijn beide eileiders en eierstokken verkleefd waren. Ze hebben dit geprobeerd te openen, maar dat ging moeizaam. Tijdens het gesprek de volgende dag, hebben we te horen gekregen dat de kans erg klein was dat we op de natuurlijke manier zwanger konden raken. We zijn toen door verwezen naar een fertilisatie arts en daarmee hebben we besproken wat we gingen doen. Wilden we wel of niet in de medische molen om zwanger te raken? We hebben toen gekozen voor,  om het wel te doen. De wens van ons was en is erg groot.

 

Ongeveer een half jaar later, stonden we op de lijst  voor een gesprek.
Een paar maanden later zijn we gestart, met onze eerste ivf behandeling.
Dit  was dit erg zwaar, je weet niet wat er allemaal staat te gebeuren.
Geestelijk maar ook lichamelijk, kon ik het het allemaal maar moeilijk verwerken. Nadat helaas deze behandeling fout ging, hebben we een pauze ingelast.

 

We zouden een jaar wachten, maar het jaar werd 3 jaar. Toen we weer wilden gaan starten met de tweede behandeling, kwam ik met pijn in de buik in het ziekenhuis terecht. Na onderzoek bleek, dat mijn beide eileiders erg ontstoken waren. Er werd een "spoed" operatie gepland en ze hebben toen beide eileiders moeten verwijderen. Dat is erg pijnlijk om te horen, dan ben je helemaal afhankelijk van het medische team.

 

In je achterhoofd hadden we nog gehoopt, dat het toch nog spontaan zal gebeuren..... maar helaas. Na enkele weken, hebben we weer een gesprek gehad met de fertilisatie arts. Tijdens dit gesprek hebben we besloten, om de vervolg behandelingen te doen in een ander ziekenhuis. Niet omdat het andere ziekenhuis niet goed ging, maar omdat ik hier een behandeling kon doen met meer kansen in je eigen cyclus.
 
Na enkele maanden hadden we een gesprek in dit ziekenhuis, om te kijken welke behandeling we zouden gaan doen. Helaas kwam ik niet in aanmerking, om het tijdens mijn eigen cyclus te doen. We konden verder gaan met de "gewone" ivf behandeling. Hier zijn we dus even later ook mee gestart, helaas is deze behandeling ook mis gegaan.

 

Met veel verdriet, hebben we samen besloten om het toch nog 1 keer te proberen. Dat hebben enkele maanden later ook gedaan.
Helaas moesten we deze behandeling afbreken, omdat ik weer in het ziekenhuis terecht kwam. Dit keer bleek ik een ontstoken galblaas en galwegen te hebben.
Na een opname van 1,5 week hebben ze mijn galblaas operatief verwijderd.
Tijdens deze opname veel nagedacht en nu, hoe nu verder. Gelukkig konden we de behandeling over doen.

 

September 2009 hebben we deze behandeling gehad en helaas deze is ook fout afgelopen. Ja en dan....... veel, heel veel verdriet. Geen behandelingen meer vergoed. Na enkele weken hebben we een evaluatie gesprek gehad.
Tijdens dit gesprek werd ons verteld, dat de kwaliteit van mijn eiblaasjes matig zijn. Willen we nog verder, (dit moeten we dan zelf bekostigen) dan is het advies om een donoreitje te gebruiken. De kans van slagen is dan groter...........maar ja wil ik dit wel?

 

Op het eerste moment niet, naar een paar maanden begon het toch wel te kriebelen om verder te gaan. Samen praten we er veel over, waren we er helemaal over uit dan gaan we er nog 1 keer voor. Nu zijn we bijna 2 jr verder en er zijn heel veel dingen in die periode gebeurd. Na lang wikken en wegen hebben we samen besloten om de behandelingen te stoppen. Dit ivm het financiële plaatje en de spanning er om heen. 

 

Langzaam krijg ik er vrede mee ( het gevoel en de wens om moeder worden blijft). We zitten nu in het proces van pleegouderschap, volgende week hebben we weer en gesprek. Samen staan we hier 100% achter, "kinderloos"door het leven kunnen en willen we niet. Door mijn werk als leidster kinderopvang/ peuterspeelzaal werk, is mijn interesse hiervoor geprikkeld. Het zal best intensief zijn, maar we gaan ervoor.

 

Al sinds een jaar hebben we een weekend kindje.
Hij komt 1x p.m. om het gezin te ontlasten...erg leuk om te doen.
 

 

Groetjes, Tanja en Jarno

 

 

 


 

Elske 

 

Kinderen, ik vond ze altijd erg leuk, voor anderen. Het krijgen van kinderen was nooit mijn levensdoel. Tot nu precies 4 jaar geleden...

 

Een vriendin van mij beviel van een prachtige dochter. Op de terugweg van de kraamvisite, begon ik te huilen in de auto. Iets in mijn hart was geopend, dit is wat ik ook wilde. Ik wilde heel graag een eigen kindje. Na wat gewenning bij mijn lief, zijn we vol vertrouwen "van start gegaan". Maar het lukte niet...Wat ik wel merkte is dat ik elke maand meer pijn kreeg in mijn buik.

 

Na een jaar dachten we dat er misschien wel iets mis was met mij, dus zijn we naar de huisarts gegaan. Deze reageerde gelukkig adequaat en stuurde ons direct door naar een gynaecoloog. In een academisch ziekenhuis, voor het geval we meer hulp nodig zouden hebben. Wat een vooruitziende blik... In het ziekenhuis werd vastgesteld dat ik endometriose heb. De pijnlijke vorm, op de darmen. Maar goed nieuws was dat het wel de meest gunstige vorm is om toch nog zwanger te kunnen raken.

 

Tal van onderzoeken, tal van artsen, tal van genante momenten en een operatie later, kregen we het vonnis dat wij alleen nog via IVF zwanger zouden kunnen raken. Vol hoop, blij eindelijk iets te kunnen doen, gingen we van start met poging 1. Het ging goed, veel eitjes, grote eitjes. Het ging te goed, poging 1 eindigde in een overstimulatie. Weer ellende, ziek zijn en afwachten maar hoe verder.

 

Poging 2 hebben wij wel af kunnen maken. Lagere doseringen hormonen, dus nu wel perfectie eitjes. Overigens merkte ik in mijn humeur en buien niets van die lagere dosering, wat een ellende zeg! Maar helaas, de terugplaatsing heeft geen resultaat opgeleverd. Op naar poging 3, maar helaas, ook deze is mislukt. Wij hebben besloten te stoppen. Het is lichamelijk door de endometriose te zwaar, maar ook geestelijk vonden wij het een martelgang.

 

Grappig is dat het voor de omgeving, met het stoppen van de behandelingen, ook "klaar" is. Maar voor ons is de grootste hobbel nu pas begonnen. Ons levensdoel is weg, welk levensdoel vinden wij hiervoor terug? Hoe gaan wij om met alle vrienden om ons heen die massaal kinderen op deze wereld zetten? In hoeverre kunnen wij rekenen op hun begrip? In hoeverre moeten wij onszelf aan de kant zetten om mee te delen in hun geluk? Wanneer gedragen wij ons jaloers, zijn onze reacties en verwachtingen (al dan niet uitgesproken) onterecht?

 

Wordt dit gevoel ooit beter, de situatie makkelijker? Of is dit slechts de oefening voor een leven tussen alle trotste opa's en oma's straks als we oud zijn? Wat zullen wij alleen zijn, geen feestdagen met een gezin, wat als een van ons iets overkomt... Dit zijn slechts een aantal dingen die continu door ons hoofd spoken. Bij velen die in hetzelfde schuitje zitten als wij, zal dit spelen. Hoe gaan jullie daarmee om? Wordt het allemaal beter?

 

Groetjes, Elske

 

 

 

 

* * * * * * * * * * * * * * * *   

Top
Moeder zonder kind  | info@moederzonderkind.nl