www.moederzonderkind.nl  /  www.vaderzonderkind.nl
logo
Home
Wij over onszelf
Informatie/hulp
Lotgenoten
Verhalen lotgenoten
Gedichten
Gedichten (2)
Moederdaggedichten
Contactformulier

  

 

Gedichten (2)

 

 


  

Vroeger was het een angst,

een nare droom,

maar nu wordt het realiteit.

 

Jij mijn lieve kind bent een wonder,

alleen niet voor mij bestemd.

 

Tranen rollen over mijn wangen,

mijn hart vol verdriet,

want wat ik ook zal doen mijn wondertje komt maar niet.

 

Van een gezin met een elftal met kinderen,

nam ik genoeg met een,

nu is er alleen maar leegte,

want er is er geen.

 

In gedachten zag ik je al voor me

mijn ogen, je vaders lach.

maar de waarheid is hard.

Dromen zijn dromen en komen niet uit.

 

 

Angelique van Kuil

 

  


   

 

Ergens in de verte hoor ik een stem, 
die vraagt of ik haar mama ben. 
Ik fluister zacht dat ik dat graag had gewillen
en ze verder moet gaan zoeken, 
en niet haar tijd aan mij moet verspillen. 

De stem blijft mij achtervolgen,  
ik voel een rilling over mijn lijf,
het lijkt wel een knuffel zo intens.  

Dan zegt de stem ik ben je vlinderkind, 
ik zal over je waken, 
maar je moet wel iets van je leven maken. 

Blijf niet hangen in het verleden,  
maar geniet van elk moment, 
weet dat ik er voor je ben. 

Ik weet dat je mij nooit vergeet, 
ik blijf altijd een deel van je leven. 
Zie je een vlinder weet dat ik dat zal zijn, 
misschien vind je dat gevoel wel fijn.

 

 

Liefs Mandy 

  

 


    


Ook ik ben een moeder zonder kind.

En wat had ik ze graag gewild. 
Ik heb alles gegeven voor een nieuw leven. 
Door de diepste dalen, om helaas te falen.
Het mocht niet zo zijn, het doet echt pijn.
Tranen laat ik nu nog steeds om iets dat er niet is
 
Het gemis.
Het gemis van dat kinderstemmetje MAMA
Het gemis van de eerste stapjes, de eerste tandjes ALLES
Het gemis om van iemand te houden, je eigen vlees en bloed.
Ik had zoveel willen geven, zoveel liefde alleen voor hem of haar.
 
Helaas zit ik nu nog met zoveel haat.
Ik hoop dat het ooit overgaat. 
Voordat die tijd voorbij is,
Heb ik nog altijd dat gemis.
 
En komt ooit die tijd dan zal ik hier weer over bericht geven.
Dan hoop ik op een normaal leven.
 
 
Mvg. Petra (moeder zonder kind)
  

 


    

Weer geraakt...

Allerlei gevoelens krijgen een plekje
Elke gedachte een voor een
Laat me sterker en weerbaar worden
Houd me staande en op de been

Toch is er een gedachte
Die brengt me telkens van mijn stuk
Waarom juist wij, wat is de reden?
Dat we het zoeken moeten in ander geluk

Een grote moeilijke vraag
Geen antwoord van niemand niet
Het is en blijft steeds dealen 
Met dit onbegrijpbaar verdriet 

 
 
© by Eline
 
 

  

 

Morgen...

 

Morgen ben ik niet meer verdrietig

Hoef ik niet meer mijn best te doen om er iets van te maken

Kijk ik juist uit naar de toekomst

Hoef ik niet meer in onzekerheid te leven

 

Morgen hoef ik niet meer tegen mijn tranen te vechten

Boos te zijn, me afvragen waarom het ons maar niet gegund is

Kan ik eindelijk blij zijn voor anderen zonder die pijn

Hoef ik niet meer  jaloers te zijn op iedereen om mij heen

 

Morgen kan ik eindelijk blij zijn met mijn lichaam

Hoef ik niet meer het gevoel te hebben gefaald te hebben

Me af te vragen wat ik nog meer  kan doen

Leven met die angst met z’n tweeen verder te moeten gaan

 

Morgen hoef ik niet meer alle goed bedoelde adviezen te horen

Keer op keer proberen het los te laten

Mezelf noodgedwongen bezig te houden

En het vurige verlangen te negeren

 

Morgen hoef ik niet meer naar het ziekenhuis

Mezelf weer moed in praten, hopen dat het nu eindelijk  anders zal zijn

De situatie is veranderd en de wereld er anders uit ziet

 

 

Corine

  

 


  

 

'n dochter zonder kind...

 

Veel wegen zijn ze gegaan

en steeds weer zijn ze stil komen staan.

Want alle doktoren en wetenschap ten spijt

er komt geen kindje dat is een feit.

 

Veel tranen van pijn en verdriet,

veel tranen die 'n ander niet ziet.

Ze gaan nu verder zonder dat prille geluk,

hun mooie droom ging zomaar stuk.

 

Bertie

 


   

 

Afscheid nemen van een droom...

 

Zoeken naar…

Een antwoord op…

Niets gevonden …

Geen reactie….

Zoveel gedachten, zoveel vragen

Zoveel nachten, zoveel dagen

Ziekenhuis in, ziekenhuis uit

Onderzoekje hier, onderzoekje daar

Geen gehoor, geen gebaar

Uitslag van ditje,  van datje

Dan het antwoordt, het besluit

Het is over, het is uit

Uit met dromen, klaar met onderzoeken

Voor ons geen geknuffel, geen gehuil

 

Dag droom!

 

 

Alwin en Annemarie

 

  


  

 

Een plekje om te schuilen...

 

Dit is een plekje om te schuilen,
Waar je mag zijn met je verdriet.
Heb je behoefte om te huilen,
Er is hier niemand die je dat verbiedt.

Dit is een plekje voor je zorgen,
Waar je mag zijn met al je pijn.
Ben je bang voor de dag van morgen,
Weet dat je hier je zelf mag zijn.

Dit is een plekje zonder vragen,
Niemand die het beter weet.
ook zal niemand je hier plagen,
Niemand die je daden meet.

Dit is een plekje in de stilte,
Een zonnestraal die je soms ziet.

Dit is een plekje om te schuilen,
Waar je mag zijn met je verdriet.
 

Eline
  

 


  

 

 

Stil Verdriet...

 

Een gevoel van leegte

Hoe dichter het bij kerstmis komt

Blij en vrolijk van buiten

Ik doe in ieder geval m’n best

Hoe gaat het?

Goed hoor, zeg ik met een lach

De kerstkaarten druppelen binnen

Kinderhoofdjes kijken me lachend aan

De knoop van binnen wordt steeds groter

Wat zou ik graag zo’n kaartje sturen

In gedachten hoor ik mijn moeder zeggen:

‘Kop op’, denk aan de positieve dingen

Ik mis haar

Maar nog meer mis ik het gevoel een moeder te kunnen zijn 

 

 

-Jacqueline-  

 

  


   

 

"And I will die alone, and be left there.

Well I guess I'll just go home,

or God knows where.

Because death is just zo full, and man so small.

I'm scared of what's behind,

and what's before".

 

(After the storm, Momford & Sons) 

  

  


  

 

 

Ooit zullen mijn wonden gaan helen,

En ooit zal ik het verdriet kunnen delen. 

Maar voor die tijd er is,

Voel ik enkel en alleen nog maar het gemis.

 

Zoveel mensen om je heen,

En toch daar sta je dan moederziel alleen.

Je eigen grenzen moet je stellen,

Om maar niet steeds opnieuw hetzelfde te moeten vertellen.

 

De feestdagen komen er weer aan,

Samen voor de kerstboom kunnen staan.

Maar toch als je diep in je hartje kijkt,

Is niets wat het eigelijk lijkt.

 

Een kaarsje branden voor het gemis in mijn leven,

En dat terwijl ik zoveel liefde zou kunnen geven.

Was ik maar zover dat ik kon zeggen,

Ik accepteer de dingen van het leven zonder het uit te leggen.

 

Maar ik ben nog niet zover dat ik die stap kan wagen,

En ik denk ook dat ik dan teveel van mezelf zou vragen.

Zou die dag ooit nog komen,

Ik hoop het en ik blijf er voorlopig nog van dromen.

 

Maar tot die tijd blijf ik stil en eenzaam,

Wetend mij treft geen blaam.

Tis moeder natuur die heeft beslist over mijn lot,

maar voor alsnog ga ik eraan kapot.

 

Ooit zal het geluk mij gegeven zijn,

Dat ik kan leven zonder deze vreselijke pijn.

Met die gedachte ga ik weer door met mijn leven,

En met alle liefde die ik aan iemand kan geven.  

 

 

Anita

  

 


   

 

Moederloos...

 

En dan, bij het lezen van al dit verdriet van zulke lieve mensen ,

springen mij de tranen in mijn ogen om hun wensen.

Mensen die zo graag hun vader en moederliefde willen geven,

maar het nooit mogen en zullen beleven.

Waarom niet? Dat weet niemand, nee niemand heeft een antwoord klaar,

wat moet je zeggen, wat moet je doen, welk gebaar.

Wat helpt om een steuntje te bieden in dit  verdriet,

groots verdriet, maar wat een buitenstaander niet eens ziet.

Nee, het ergste is dat je het aan de buitenkant een gelukkig iemand lijkt te wezen,

Maar van binnen zoveel verdriet is te lezen.

Nee, de woorden vind ik niet, de oplossing heb ik niet,

En dat doet mij in deze, soms zo’n oneerlijke, wereld zoveel verdriet.

 

Want na het lezen van deze lieve moedergevoelens staat hier het kind,

dat niet door haar moeder wordt bemind.

Amper 4 pond mocht ik wezen en was dat al fout,

dat ze daarom niet van mij houd?

Of was het omdat ik vaker ziek was en altijd klein van stuk,

was dat voor mij het ongeluk?

Een moeder die om welke reden dan ook, misschien door eigen verdriet,

de waarde van haar kind niet ziet.

Vier kinderen waren aan haar toevertrouwd,

maar waarvan ze maar van eentje houd.

Ik ben een kind dat werd geslagen,  misbruikt en genegeerd

door haar eigen moeder en zelfs de rug toe werd gekeerd.

Wat had ik graag 1 van jullie kinderen willen zijn en zijn er weer die vragen,

maar er is geen antwoord op, het waarom wij dit verdriet moeten dragen.

Jullie, als lieve mensen die zoveel liefde aan een kindje zouden willen geven,

Ik,  als kind die het nooit mocht beleven………………….

Niemand kan beseffen hoeveel pijn verdriet iets doet, als je het niet zelf hebt gevoeld,

Nee, dan weet je niet wat de ander bedoeld.

Ik kan niet weten hoe het voelt als een kindje je niet word gegeven,

Want tot mijn geluk mocht ik dat wel beleven.

Maar misschien voel ik wel hetzelfde gemis,

Wat bij jullie het kindje en voor mij een moeder is.

 

 

Ik wil jullie allemaal heel veel sterkte wensen en de kracht

om hier een weg in te vinden. Liefs,

 

 

Hennie

  

 


    

 

 

Zonder baarmoeder...

 

Geen baarmoeder meer,

Het doet zo’n zeer.

 

Het is nu echt definitief,

Geen kind voor mij en mijn lief.

 

Na 6 jaar, operaties, ivf, icsi en hormonen,

Is er nu echt een eind aan gekomen.

 

Ik begin het nu pas te beseffen,

Het gevoel is haast niet uit te leggen.

 

Bij anderen houd ik mij sterk en groot,

Maar eigenlijk ben ik leeg, verdrietig en boos.

 

Mijn man heeft soms veel te verduren,

Met al mijn nukken en kuren.

 

Toch is hij altijd vol liefde en begrip,

Als ik weer eens zit in een dip.

 

Samen moeten we sterk zijn,

Ook al doet dat soms pijn.

 

 

Danielle

 

  


   

 

Kinderloos...

 

Na jaren van hoop en positieve gedachten,

Zullen wij nooit ons eigen kind verwachten.

 

Door endometriose, cysten

en verkleving is de baarmoeder weggehaald,

Dus krijgen wij geen eigen gezin.

 

Om ons heen heeft iedereen kinderen, dat doet pijn,

Waarom mag dat bij ons niet zo zijn?

 

Niemand zal papa roepen naar mijn man,

Daar word ik verdrietig van.

 

Niemand zal mama zeggen,

Dat hoef ik niet verder uit te leggen.

 

Gelukkig heb ik een heel lieve man,

Met wie ik kan praten, lachen en huilen,

Daar word ik sterker van.

 

 

Danielle

  

 


  

 

Alleen in mijn dromen

ben je bij mij
mag ik je koesteren,
voelen, dichtbij
 
Zijn we compleet
ontdaan van alle verdriet
gewoon samen
anders niets
 
Die dromen
brengen 'n glimlach en pijn
want als ik wakker wordt
zal jij er niet zijn...
 
 
Ellen
  
 

   

 

 

Steeds vaker voel ik de tranen

Steeds vaker het verdriet,

Steeds sneller de pijn voelen.

Pijn die niemand ziet.

 

Het gevoel van het gemis

Het helemaal alleen staan,

Niet met een kindje

Maar samen verder moeten gaan.

 

Ik kan het maar niet verkroppen

Waarom het niet heeft mogen zijn,

En weer zijn daar die tranen

En weer voel ik die pijn.

 

Nooit een kinderkamer

Nooit een flesje die je op moet warmen,

Nooit geen liefde voelen

Van een paar kinderarmen.

 

Waarom blijft dan de grote vraag

Eentje waar je toch nooit antwoord op zal krijgen,

Dus waarom nog meer tranen

Wanneer je beter kan gaan zwijgen.  

 

 

Anita

 

 


  

 

Liedje voor Robin ...
 
Kindje, ik droeg je onder mijn hart
maar je bent nooit in mijn armen gekomen
Soms denk ik: Ja hoor, je bent er nog
het lieve kindje van mijn dromen
 
De zon leek steeds te schijnen in de tijd dat ik je droeg
en dat we konden horen hoe jouw hartje dapper sloeg
Ik voelde kostbare blijdschap, ach het duurde veel te kort
maar ik koester je, omdat ik wil dat je nooit vergeten wordt
 
Kindje in mijn hart, van wie ik nooit beviel
Kindje in mijn hart, kindje van mijn ziel
 
Moeder zonder kindje, dat is hoe ik me vaak voel
Is er iemand die begrijpt, wat ik daarmee bedoel
iemand, die genoeg heeft aan een onuitgesproken woord
en door wie ik, zonder vragen, zomaar word gehoord?
 
Kindje in mijn hart, van wie ik nooit beviel
Kindje in mijn hart, kindje van mijn ziel
 
En als je mij ziet huilen, laat me dan maar even gaan
Dan is het even nodig om bij mijn dromen stil te staan
Kindje in mijn hart, altijd blijf je deel van mij
Kindje in mijn hart, heel ver weg en toch dichtbij
Liefie, mijn kleintje, ik draag je altijd met me mee
Kindje, lief kindje....altijd met zijn twee

 
 


    

 

Ondanks alle verdriet:

 

Ieder heeft zijn eigen kruisje,

ieder draagt zijn eigen last,

en aan ieder van zo'n kruisje,

zit een bepaald gewichtje vast.

Het één weegt zwaarder dan het ander,

maar toch komt het hier op neer,

kon ik met een ander ruilen,

dan nam ik toch mijn eigen weer.

 

Luna

  

 


  

  

Mandy,

 

Dag lief wensje 
voor ons was je een mensje 
helaas mogen we niet van jou genieten 
en blijft ons leven stil 
zonder jou is het nu nog koud en kil 
we moeten het zo nemen 
hoe moeilijk het ook is 
al heb ik je nooit mogen ontmoeten 
weet dat ik je wel mis 


 

xxx je mama 

 

  


  

 

Jennifer

 

Verborgen...

 
Heel onverwachts overviel het mij 
een verlangen heel krachtig en sterk 
Het nestelde zich diep van binnen 
Ik koesterde dit gevoel en wachtte 
op het moment dat het waarheid zou worden 
Het lot besliste anders wat bleef was de harde realiteit 
en het verlangen steeds krachtiger, overweldigend 
Ik omarm het en houd het stevig vast 
In mijn hart is het verlangen inmiddels geboren 
voor altijd in mij verborgen.
 
 
JeMi
 
 
 
  
* * * * * * * * * * * * * * * *  

 

Top
Moeder zonder kind  | info@moederzonderkind.nl